كشمكشهاى مكرر با ايشان در سرحدات آسياى صغير و هم با تركان ياغى « 1 » و با حمدانيان « 2 » در شمال بين النهرين ، و سرانجام در نتيجهء استقرار فاطميان در مصر ( 969 ميلادى برابر 358 هجرى ) و سوريه ، قدرت آل بويه در بين النهرين بسيار ضعيف شده بود ، و همچنين در آن هنگام كه ايشان بسبب خراجى كه از چند سال پيش از آن براى خاموش نگاهداشتن سامانيان به آنان مىپرداختند ( ساليانه يكصد و پنجاه هزار دينار ) « 3 » از لحاظ مالى نيز دچار ضعف گرديده بودند ، در مغرب ايران پايگاه فرمانروايى جديدى بوجود آمد كه هرچند مستقيما براى آنان متضمن خطرى نبود ، ولى با اين وصف از خود مزاحمتهاى نامطبوعى نشان مىداد .
اينان كردهايى بودند كه توانستند در آذربايجان موقعيت مستقلى براى خود احراز نمايند و حتى يكى از سران ايشان به نام حسنويه بن حسين توانست در ناحيهء دينور تا اهواز ( خوزستان ، بروجرد ، اسدآباد و نهاوند و چندين قلعه در جبال ) يك قدرتى محلى و خانوادگى پىريزى كند . و چون اين فعاليتها در ابتدا به نام مخالفت با سامانيان آغاز گشته بود آل بويه به وى كمك مىكردند ، ولى در اواخر ( 969 ميلادى برابر با 358 / 359 هجرى ) كار او نيز با ايشان به جنگ منجر شد « 4 » ، ولى با تمام اين احوال توانست تا روز مرگ خود ( شنبه 27 سپتامبر 979
هامش
( 1 ) - ابن الاثير ، ج 8 ، ص 212 ( براى منازعات بين بختيار و سبكتكين ، رجوع شود به آغاز فصل آينده از همين كتاب ، در خوزستان ) .
( 2 ) - ابن الاثير ، ج 8 ، ص 230 به بعد ( در سال 977 / 978 - 367 هجرى عضد الدولة پس از استقرار در بين النهرين براى مدتى نيز اراضى حمدانيان آنجا را تصرف نمود ) ؛ - نيز رجوع شود به :Canard , Hamd . I 541 - 577 .( 3 ) - ابن الاثير ، ج 8 ، ص 207 .
( 4 ) - ابن مسكويه ( تجارب الامم ) ج 2 ، صفحات 270 تا 274 ؛ - ابن الاثير ، ج 8 ، ص 199 به بعد ، براى مبارزات بر ضد خ كردان در مورد شهرزور سال 979 / 980 برابر با 369 هجرى رجوع كنيد به :Cahen , Corr 87 .و نيز رجوع شود به :
( حاوى نظر كلى دربارهء تاريخ اين خاندان با شجرهء انساب )