را آفريده پيش از آفرينش آسمانها و زمينها به دو هزار سال بر رداء آن لوا نوشته كه هيچ خدايى نيست كه مستحق پرستش باشد مگر او سبحانه و محمد ( ص ) فرستاده خداست و آل محمد بهترين آفريدگانند و صاحب آن لوا امام و پيشواى جميع مردمانست امير المؤمنين ( ع ) چون اينكلام را استماع نمود فرمود كه
الحمد للَّه الذى هداناك و كرمنا و شرفنا
شكر و سپاس مر خداى را كه ما را به تو هدايت داد و مكرم و مشرف گردانيد آن حضرت فرمود كه
يا على اما علمت ان من احبنا و انتحل محبتنا اسكنه اللَّه تعالى معنا
اى على ندانستهء كه هر كه ما را دوست دارد و خود را بمحبت ما نسبت دهد و دعوى مودت ما كند حق تعالى او را جاى دهد در درجهء ما و با ما رفيق و مصاحب باشد پس اين آيه را تلاوت فرمود كه * ( فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ ) * .
سورة الرحمن
مكيست غير از آيهء يَسْئَلُه مَنْ فِي السَّماواتِ وَالأَرْضِ كه نزد عطا و قتاده و عكرمه در مدينه نازل گشته و حسن و همام از قتاده و ابى حاتم نقل كردهاند كه اين سوره مدنيست و عدد آيات آن نزد كوفى و شامى هفتاد و هشت است و نزد حجازى هفتاد و هفت و نزد بصرى هفتاد و شش و اختلاف آن در پنج آيتست الرَّحْمنُ كوفيست و شامى خَلَقَ الإِنْسانَ غير مدنى وَضَعَها لِلأَنامِ غير مكى الجرمون غير بصرى شُواظٌ مِنْ نارٍ حجازى ابى بن كعب از حضرت رسول ( ص ) روايت كرده كه هر كه سورة الرحمن قرائت كند شكرانهء الهى گذارده باشد و حق سبحانه بر ضعيفى و عاجزى او رحم كند و حضرت امام موسى كاظم سلام اللَّه عليه از آباى كرام خود نقل كرده كه حضرت پيغمبر ( ص ) فرمود كه هر چيزى را عروسى است و عروس قرآن الرحمن است و ابو بصير از ابو عبد اللَّه ( ع ) روايت كرد كه آن حضرت فرمود كه ترك قرائت سورهء الرحمن مىكند چه اين سوره در دل منافقان قرآن نميگيرد و در روز قيامت نزد پروردگار خود آيد بر صورت پسرى نيكو صورت و خوشبوى و در موقفى بايستد كه اقرب به او سبحانه باشد و هيچكس را رتبهء آن نباشد كه به آن موضع رسد پس حق سبحانه به او خطاب كند كه چه كسان در دنيا به تلاوت تو مداومت نمودند گويد فلان و فلان پس حقتعالى روى ايشان را سفيد و نورانى سازد و گويد بايشان كه هر كه را دوست داريد شفاعت او كنيد پس ايشان هر كه را خواهند شفاعت كنند و هيچكس نباشد كه شفاعت او كنند الا كه حق سبحانه به او گويد برو و در بهشت من ساكن شو كه هر چه آرزوى نفس تو باشد در آنجا موجود و مهياست و حماد بن عثمان از حضرت امام جعفر صادق ( ع ) نقل كرده كه واجب است كه سورة الرحمن را در هر روز جمعه قرائت كند و هر گاه كه بآيهء فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ رسند بگويند كه
لا بشيء من آلائك رب تكذب
يعنى اى پروردگار ما به هيچ چيز از نعمتهاى تو تكذيب