باب دوم : در مورد صبر صبر در لغت به معنى خوددارى كردن از داد و فرياد در برابر ناراحتىها است . صابر حقيقى كسى است كه ظاهرا و باطنا خويشتن دار باشد ، يعنى از اعضاى ظاهريش حركات غير عادى و نامناسب سر نزند و باطنش نيز مضطرب و متزلزل نباشد و آن بر سه نوع است :
1 - صبر عوام 2 - صبر پرهيزكاران 3 - صبر عارفان 1 - صبر عوام عبارت است از خويشتن دارى و اظهار ثبات و پايدارى نمودن ظاهرى ؛ يعنى شخص عامى در برابر مصيبتها و مشكلات خود را ظاهرا صابر نشان مىدهد ( ولى قلبا مضطرب و ناراحت است ) تا حالتش نزد خردمندان و عموم مردم پسنديده باشد و مورد سرزنش آنها قرار نگيرد .
يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ
« 1 » .
« اكثر مردم تنها به ظواهر و نمودهايى از زندگى دنيا آگاهى دارند . و از آخرت ( يعنى جهان ما وراى نمودها و پديدهها )
هامش
( 1 ) روم : 7