گريه پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله بر سعد بن معاذ
وقتى سعد بن معاذ وفات كرد رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله برايش گريه كرد .
روزى مادر سعد را ديد و فرمود : نبايد صداى گريهات بلند شود و حزن و اندوهت از بين برود . فرزند تو كسى بود كه عرش خدا براى او به لرزه در آمد . گفتهاند كه رسول خدا اشكش جارى شد و به صورت مباركش ريخت اما صداى حضرت شنيده نمىشد ( يعنى گريه مىكرد اما بدون سر و صدا ) .
گريه پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله كنار قبر يكى از مسلمانان
از « براء بن عازب » نقل شده است كه گفت : روزى در خدمت رسول خدا بوديم ، ناگهان عدهاى را از دور ديديم كه مشغول كارى هستند حضرت فرمود : آن جمعيت در آنجا چه كار مىكنند ؟ عرض كردند : مشغول قبر كندن مىباشند . حضرت با اصحاب شتابان به نزد آنها رفتند ؛ حضرت كنار قبر نشست . راوى مىگويد : من جلوى حضرت رفتم تا ببينم چه كار مىكند ؟ ديدم حضرت به قدرى گريه كرد كه خاك قبر از اشك چشمان مباركش خيس گرديد . سپس رو كرد به ما و فرمود : اى برادران من ! خودتان را براى مثل اين جا ( يعنى قبر ) آماده كنيد .
نيز از آن حضرت نقل شده است كه فرمود : انسان به هنگام مرگ برادرش نمىتواند جلوى گريهاش را بگيرد و بىاختيار گريهاش