شد مصيبت تو را تحمل مىكنيم و ما براى تو محزونيم .
گريه من بر ابراهيم گريه رحمت است
از جابر بن عبد اللّه انصارى رضى اللَّه عنه نقل شده است كه گفت : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله دست عبد الرحمن بن عوف را گرفت و به نزد فرزندش ابراهيم برد ، ابراهيم در حال جان دادن بود . حضرت او را در دامن خود گذاشت و فرمود : اى فرزند عزيزم ! من در اين حال مالك اختيار تو نيستم ، هيچ كارى از دست من براى تو ساخته نيست و اشك از ديدگان مبارك حضرت جارى شد .
عبد الرحمن به حضرت عرض كرد : يا رسول اللَّه ! آيا شما گريه مىكنيد مگر خود شما گريه كردن در مصيبت را نهى نفرموديد ؟
حضرت فرمود : من از دو نوع صدا و ناله زشت نهى كردم .
1 - صداى آوازهخوانى لهو و لعب و موسيقى شيطانى .
2 - صدايى به هنگام مصيبت كه توأم با خراشاندن صورت و پاره كردن گريبان و ناله اعتراض آميز شيطانى باشد .
اما گريه من بر مرگ ابراهيم گريه رحمانى است ،
« و من لا يرحم لا يرحم »
؛ « كسى كه رحم نكند و ترحم نداشته باشد مورد مرحمت خداوند واقع نمىشود . » آن گاه حضرت خطاب به فرزندش فرمود : اگر نه اين بود كه مرگ حق است و وعده خدا راست و مرگ راهى است به سوى خدا و اين كه آخرين ما به اولين ملحق مىشوند ، هر آينه حزن ما در مرگ تو اى ابراهيم بسيار شديد مىشد . ولى چون راهى