فصل
رضا درجاتى دارد . درجه پايين رضا اين است كه شخص بلا را درك مىكند و دردش را احساس مىنمايد ولى به آن بلا راضى مىشود ، بلكه ميل و رغبت به آن پيدا مىكند . چون وقتى در ثمره و نتيجه بلا تعقل مىنمايد عقلش او را وامىدارد كه به بلا اشتياق پيدا كند ، براى اين كه به ثواب خداوند متعال نايل گردد و نزد خداوند متعال تقرب جويد و به بهشتى فائز آيد كه وسعت آن به اندازه آسمانها و زمين است همان پاداشى كه خداوند به متقين وعده داده است :
وَ سارِعُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ
« 1 » و اين قسم رضا ، رضاى متّقين است ، مثل اين كه شخصى مبتلا به مرضى گردد و به طبيب حاذقى كه كاملا به مرض او وارد است مراجعه كند و آن طبيب حاذق معالجه مرض او را رگ زدن و حجامت تشخيص دهد و نزد حجّام رود و حجامت نمايد . اين شخص درد رگ زدن و حجامت نمودن را احساس مىكند ولى به اين درد راضى مىشود و با ميل و رغبت تن به اين كار مىدهد چون سلامت خود را
هامش
( 1 ) آل عمران : 133