از دختر و پسر از خود بيادگار گذاشته ( 1 ) ، و تا امروز حكومت اين شهرها يكى پس از ديگرى در دست اولاد او بوده و اين سال 1117 مىباشد . برخى فرزندانش به تحصيل علم نيز اشتغال ورزيدند ، و گروهى از فرزندان و نوادگان و نزديكانش در جنگى كه بين اعراب اين ولايات و فرزندان وى - كه فرمانرواى اين ولايات بودند - درگرفته ، به شهادت رسيدهاند .
سيد جزايرى نيز در « الانوار النعمانيه » با جملههاى احترام آميزى از وى ياد كرده است .
از سيد على خان ، شيخ حسين پسر محيى الدين بن عبد اللطيف پسر ابو جامع اجازهء روايت دارد ، و او خود از شيخ على زين الدين نوهء شهيد ثانى - بنابر آنچه از « مستدرك » 3 : 406 - 408 بر مىآيد - روايت مىكند .
اما آثارى كه در علم و دين و ادب ، از خود بجاى گذاشته ، بقرار زير است :
1 - النور المبين فى الحديث ، در چهار جلد ، در اثبات نص بر حقانيت على عليه السّلام كه اين كتاب را بسال 1083 تأليف كرده است .
2 - تفسير القرآن الكريم ، در چهار جلد كه تا سورهء « الرحمن » رسيده و آن را ( منتخب التفاسير ) ناميده است .
3 - خير المقال كه شرح قصيدهء مقصوره اوست در 4 مجلَّد ، در موضوع ادبيات و نبوت و امامت .
4 - نكت البيان ، كه در يك جلد فراهم شده .
5 - مجموعه اى شامل برگزيدهء مطالب چهار تأليف ياد شده ، كه خودش اينها را بانضمام ديگر موضوعات لطيف فراهم كرده ، و به عنوان هديه به شيخ على پسر شهيد ثانى تقديم داشته است . صاحب « رياض » مىنويسد كه من اين
هامش
( 1 ) نسب شاعر را بدين صورت ، صاحب رياض العلماء آورده است .