الغدير ( فارسي ) — صفحة 8

مىگرفت و مىفرمود : « هر كه اين دو فرزندم را دوست بدارد ، مرا دوست داشته و هر كه با اينان دشمنى كند با من دشمنى كرده است » . او يكى از دو بزرگوارى است كه رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله دستشان را گرفت و فرمود : « هر كه مرا و اين دو نفر را و پدر و مادر اينان را دوست بدارد ، با من است و در روز قيامت در مرتبهء من خواهد بود » . او يكى از دو فرزند رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله است كه در حق ايشان مىفرمود : « حسن و حسين دو فرزند من هستند . هر كس اينها را دوست دارد ، مرا دوست داشته ، و هر كس مرا دوست بدارد ، خدا او را دوست مىدارد و وارد بهشت مىكند . و هر كس اين دو را دشمن بدارد ، با من دشمنى كرده و هر كه با من دشمنى كند ، خدا او را دشمن مىشمارد ، و هر كه را خدا دشمن بشمارد داخل آتش مىكند » ( 1 ) . اين شخصيت ، « امام حسن مجتبى عليه السّلام » است . اما « معاويه » ، اين پسر « هند جگر خواره » ، كسى است كه داراى چنان نامهء اعمال سياهى است كه پيش از اين در جلد دهم ص 178 ياد شد . اما جناياتى كه « معاويه » دربارهء اين امام مرتكب شده ، چيزى است كه با مسافران و سواران به اطراف عالم پراكنده شده و سينهء تاريخ ، اوراق ناشناخته و برگهاى تاريك آن را به خوبى روشن و جلوه گر مىكند . اوست كه با امام ما دشمنى ورزيده و به ستيز برخاسته ، و حقى را كه بر حسب نصّ و طبق شايستگى كه امام داشته از آن بزرگوار گرفته است . « معاويه » آن پيمانهايى كه به هنگام صلح با امام حسن عليه السّلام پذيرفته بود ، با صلحى كه امام - صرفا بخاطر جلوگيرى از ريختن خون شيعيان ، و به منظور پاسدارى كرامت اهل بيت ، و براى نگاهبانى از شرافتى كه همان شرف دينى است - انجام داد ، همهء اين