« هر كس مردم مدينه را با ستم خود بترساند ، خداوند او را لعنت مىفرستد ( 1 ) » .
و در عبارت ابن نجار چنين است : « هر كس مردم مدينه را از روى ظلم بترساند خداوند او را مشمول ترس مىكند ، و خدا و فرشتگان و مردم بر او لعنت كنند » .
« هر كس مردم مدينه را بترساند ، دل مرا ترسانيده است » . احمد در « مسند » 3 : 354 ، اين روايت را بواسطهء « جابر بن عبد اللَّه » چنين نقل كرده :
« يكى از فرمانروايان فتنه و فساد ، وارد مدينه شد ، و در آن هنگام ، نور چشم جابر زايل شده بود . به جابر گفتند : مىتوانى از اين حاكم دور بشوى . پس بيرون آمد و در ميان دو پسرش راه مىرفت . سنگى به پايش خورد و آن را خون آلود كرد ، و گفت : نابود و سرنگون باد كسى كه رسول اللَّه را ترسانيد . يكى از پسران وى يا هر دو آنها گفتند : اى پدر ، رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله را چگونه مىترسانند ، با اينكه او وفات فرموده است ؟ گفت : از رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله شنيدم كه فرمود : « هر كس بترساند . . . » تا آخر حديث .
به اعتقاد من ( امينى ) : اين اميرى كه در حديث اشاره شده ، همان « بسر بن ارطاة » است ، چنان كه « سمهودى » در « وفاء الوفاء » 1 : 31 روايت كرده و صحيح دانسته است .
و بنا به نقل « طبرانى » در « الكبير » پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله فرموده است : « هر كه مردم مدينه را اذيت كند ، خدا را ايذاء كرده و لعنت خدا و فرشتگان و همهء مردم بر او است ، و ديگر هيچ عبادت و توبه اى از او پذيرفته نيست » ( 2 ) .
آرى ، « بسر » كه با فريب « معاويه » به اميرى رسيد خود نيز ، هيچ يك از اين جنايات را انكار نكرد ، بر محرّمات دست زد ، كشتارها كرد ، زنها را را اسير نمود ، اطفال را سربريد ، خانهها را ويران ساخت ، عرض مردم را مورد
هامش
( 1 ) وفاء الوفاء 1 : 31 - بنقل از نسائى .
( 2 ) وفاء الوفاء 1 : 32 .