« معاويه » ، پس از داورى حكمين در حالى كه « على بن ابيطالب » عليه السّلام هنوز زنده بود « بسر بن ارطاة » را مأمور بسيج لشگرى كرد و بوسيله « عامر » لشگر ديگرى فراهم ساخت و « ضحاك بن قيس فهرى » را نيز به لشگر آرايى ديگر برگماشت و به همهء اين لشگريان فرمان داد كه در شهرها هر كس را از شيعه « على بن ابيطالب » عليه السّلام و خاندانش يافتند ، بكشند و كارگزاران او را به قتل برسانند ، و حتّى از زنان و كودكان نيز دست برندارند . « بسر » با اين مأموريت به « مدينه » رسيد و گروهى از اصحاب « على » عليه السّلام را در آنجا كشت و خانه هاشان را ويران كرد .
آنگاه به « مكه » رفت ، گروهى از خاندان « ابو لهب » را به قتل رساند ، سپس وارد « سراة » شد و گروهى را هم در آنجا كشت . سپس وارد « نجران » شد و در آنجا « عبد اللَّه بن عبد المدان حارثى » و پسرش را كه هر دو از دامادهاى بنى عبّاس و كارگزاران « على » عليه السّلام بودند ، بقتل رساند . آنگاه به « يمن » كه رسيد « عبيد اللَّه بن عباس » كارگزار على عليه السّلام در آنجا نبود . و نقل كردهاند كه از آمدن « بسر » با خبر شد رفته بود . بسر او را نيافت . بسر ملعون ( 1 ) دو كودك خردسال او را گرفت و بدست خود با دشنه اى كه داشت ، سرهايشان را از بدن جدا كرد ، و به حضور « معاويه » بازگشت .
همين جنايتها را در حق ديگر كسان نيز انجام داد . آنگاه بسوى « انبار » به قصد كشتن « عامرى » رهسپار شد و « ابن حسان بكرى » و مردان و زنان شيعهء آنجا را بقتل رساند . و به روايت « ابو صادقه » ( 2 ) : لشگريان معاويه بر انبار حمله بردند و يكى از كارگزاران على عليه السّلام بنام حسان بن حسان را به قتل رساندند ،
هامش
( 1 ) در چندين موضع حديث ، به همين صورت آمده است .
( 2 ) ابو الفرج ، اين واقعه را مسند آورده است ، كه اسناد آن را به رعايت اختصار ، حذف كرديم .