مرده باشد » ( 1 )
اين حقيقتى است كه كتابهاى حديث و « صحاح » و مسندها بر آن اتفاق دارند و ثابتش نمودهاند و گريزى از پذيرفتنش نيست و مسلمان چاره اى جز قبولش ندارد و لازمهء مسلمانى است و حتى دو نفر بر سرش اختلاف نيافتهاند و هيچكس در آن ترديدى ننموده است . و از آن برمىآيد كه هر كس بدون امام و رهبر بميرد بدفرجام و نارستگار خواهد بود ، زيرا به حال جاهليت مردن پستترين مردنها است و مردن به حال كفر و الحاد .
در اينجا نكته و مطلب دقيقى هست كه لازم است به ميان آيد و آن اين كه فاطمهء زهرا صديقهء طاهره - كه به حكم قرآن پاك و منزه از هر گناه و لغزشى است و به حكم فرمايش نبوى خدا و پيامبر از خشمش به خشم ميآيد و به خشنوديش خشنود مىگردند و از آزرده شدنش آزرده مىشوند - در حالى از دنيا رفته است كه بيعت كسى را كه خليفه و امام زمانش مىشمارند بر عهده نداشته و به او اقتدا نمىكرده است و شوهرش نيز مدت ششماه و در طول زندگانى همسرش از بيعت با آن به اصطلاح خليفه خوددارى نموده است . در دو « صحيح » مسلم و بخارى هست كه « مردم تا فاطمه زنده بود براى على احترام قائل بودند ، اما چون فاطمه درگذشت رابطهء على با مردم تيره گشت » ( 2 ) و قرطبى در « المفهم » مىنويسد : « مردم در دورهء زندگى فاطمه و به احترامش على را احترام مىكردند چون فاطمه پاره اى از پيكر رسول خدا بود و على همسر و عهده دار زندگى فاطمه . اما وقتى فاطمه مرد و تا آن وقت على با ابو بكر بيعت نكرده بود مردم آن احترام را فرو گذاشتند و مانعى نديدند كه او را وادار به قبول تصميم عمومى سازند و نگذارند وحدتشان به هم بخورد . »
در اينجا سه احتمال بيش نيست و حقيقت در يكى از آنها است . يكى اين كه صديقهء طاهره - سلام اللَّه عليها - به يكى از وظائف اسلامى خويش عمل نكرده باشد به بزرگترين و مهمترين وظيفه اى كه دين پدرش مقرر داشته است و مسلمانان
هامش
( 1 ) شرح السير الكبير 1 / 113 .
( 2 ) صحيح بخارى ، كتاب مغازى 6 / 197 + صحيح مسلم ، كتاب جهاد 5 / 154 .