مقدار بهره منديش از دين و پايبنديش به سنت و رويهء پيامبر اكرم ( ص ) ! واى به حال مسلمانان كه چنين موجود پليدى بنام خلافت به زور بر آنان چيره و مسلط گردد !
نمىدانم براى ابن عباس جايز و روا بوده كه در حال احرام و در چنان مقام سهمناك و در روز عرفه - آن روز مشهور - معاويه را چون دشمن امير المؤمنين على ( ع ) بوده و سنت پيامبر ( ص ) را ترك گفته لعنت كند ؟ آيا علامهء امت نمىدانسته كه اصحاب همگى عادل و راستروند ؟ ! يا اين را نمىدانسته كه صحابى را - هر كه باشد - نمىتوان دشنام داد ، و اين را كه معاويه مجتهد بوده و مجتهد اگر اشتباه كند يك اجر دارد ؟ ! من فقط اين را مىدانم كه ابن عباس حرف ناروا نمىزند و خرافه و نظر باطل را نمىپذيرد .
معاويه چقدر تبهكار و ستمگر بوده و بيراه كه با وجود نادانى و بىخبريش از احكام و قوانين الهى و اين كه سخت نيازمند درياى علم امام ( ع ) بوده بر خلاف رويه و عمل حضرتش كار مىكرده است . سعيد بن مسيب مىگويد : « مردى از اهالى شام مردى را با همسر خويش مىبيند و هر دو را مىكشد . معاويه در داورى در كار وى در مىماند .
به ابو موسى اشعرى مىنويسد كه از على بن ابيطالب - رضى اللَّه عنه - دربارهء حكم وى بپرسد . ابو موسى به على - رضى اللَّه عنه - مىگويد : معاويه به من نوشته است كه اين باره از تو بپرسم . على - رضى اللَّه عنه - مىگويد : اگر چهار شاهد نگذارند بايد طناب بر گردنش نهند » . ( 1 )
واقعيت قابل ملاحظه
اين رويهء ناپسند اموى را پس از معاويه هواخواهانش نسلهاى متوالى پى گرفتند به طورى كه آن جماعت براى اين كه مخالفتى با شيعهء امير المؤمنين ( ع ) نموده و دشمنىيى كرده باشند سنت ثابت پيامبر ( ص ) را ترك مىنمايند و بدعتى را كه هوسبازان بوجود آوردهاند احيا و رايج مىگردانند ، درست همانطور كه معاويه بدعتها و خلافكارىهاى خليفهء نگونسارى را كه خويشاوندش بود احيا و تكرار مىكرد بدعت تمام خواندن نماز در سفر و لبيك نگفتن و ديگر بدعتها را .
هامش
( 1 ) الموطأ ، مالك 2 / 117 + سنن بيهقى 8 / 231 + تيسير الوصول 4 / 73 .