و با علم به اين ، ايشان را با ديگران و مثلا با پسران « هند » ى جگر خوار و « نابغه » و « زرقاء » همطراز و برابر و بىتفاوت و غير ممتاز انگاشته است ؟ ! اگر نمىدانسته يك بدبختى بوده است و اگر مىدانسته بدبختىيى سهمگينتر !
چگونه چنين حرفى زده در حالى كه آن جماعت اين سخن را به پيامبر اكرم ( ص ) نسبت دادهاند : « به هر پيامبرى هفت رفيق و معاون ارزانى شده است و به من چهارده تن : هفت تن از قريش كه عبارتند از على و حسن و حسين و حمزه و جعفر و ابو بكر و عمر . و هفت تن از مهاجران كه عبارتند از عبد اللَّه بن مسعود ، سلمان ، ابوذر ، حذيفه ، عمار ، مقداد ، و بلال ؟ ! » ( 1 )
آرى ، پسر عمر راضى نمىشود امير المؤمنين على ( ع ) حتى پس از عثمان - زادهء خانوادهء اموى و كسى كه به واسطهء اصحاب عادل و راسترو بىدفاع مانده و كشته شده است - از ديگر اصحاب برتر باشد و از اين هم كه او را بر معاويه - پسر « هند » ى جگر خوار و سركش و اسرافكار و ديكتاتور معروف - ترجيح دهد و برتر بداند خوشش نمىآيد و حاضر به اين تفضيل نمىشود ، آيات خدا را كه در تمجيد و تكريم على بن ابيطالب ( ع ) به گوشش مىخورد نشنيده گرفته بر خودخواهى و حقناپذيرى اصرار مىورزد و به هيچوجه رضايت نمىدهد كه مولاى متقيان را حداقل از پسر « نابغه » ى بىتبار بىتبار زاده برتر بداند يا از مغيرة بن شعبه - زناكارترين فرد « ثقيف » - يا از امويان - كه زادهء شجره اى هستند كه در قرآن لعنت شده - و آن عناصر اموى كه پيامبر راستگو « قورباغه » خوانده شان و طرد و لعنشان كرده و آن بدكاران هرزه و آن هوسبازان تبهكار ، يا از يك مشت اوباشى كه در دورهء جاهليت زندگى يا دورهء اسلام آوردنشان به گناهكارى و شرابخوارى و پستى و پليدى آلودهاند ، امثال :
ابو بكر بن شعوب ( 2 ) ، ابو طلحه زيد بن سهل انصارى ( 3 ) ، ابو عبيده بن
هامش
( 1 ) - تاريخ ابن عساكر 5 / 21 + در كنز العمال به نقل از احمد حنبل و ابن عساكر از طريق على عليه السلام .
( 2 ) - رك : « غدير » 7 .
( 3 ) - مسند احمد حنبل 3 / 181 ، 227 + سنن بيهقى 8 / 286 - « غدير » 7 .