مفاد روايات ساختگى را به باد ميدهد و غرض ورزى هواخواهان عثمان را بر ملا ميسازد .
ثابت مينمايد كه آن اشخاص نه فقط فرزندانشان را براى پاسدارى وى نفرستادهاند بلكه همواره در صف مخالف وى قرار داشته و يكدم از مجاهدت در راه تصحيح رويهء ناپسندش و باز آوردن اسلوب حكومت و اداره بر موازين قرآن - سنت نياسودهاند تا كشته شده است و باز هم دست از دشمنى نكشيدهاند تا به بدترين وضع به خاك سپرده شده . در آن روايات دروغين گفته مىشود كه امير المؤمنين على بن ابيطالب آمده آمادگى خويش را براى جنگ دفاعى به عثمان اعلام داشت ، و از اين گونه مطالب . . .
در حالى كه تاريخ ثابت مىكند كه در روز كشته شدن عثمان در مدينه حضور نداشته تا چه رسد به اين كه اندك زمانى پيش از كشته شدنش بديدنش آمده يا اجازهء دفاع از او خواسته باشد و پس از كشته شدن به خانهء عثمان آمده يا بر او گريسته و بر صورت حسن و سينهء حسين زده باشد و ديگر پاسداران خانه را دشنام گفته و دربارهء طرز كشته شدنش گفتگو كرده باشد . هيثمى در « مجمع الزوائد » بهنگام رد كردن يك حديث ميگويد :
« ظاهرا اين روايت ضعيف است ، زيرا على در موقع محاصره شدن عثمان در مدينه نبوده و در كشته شدنش حضور نداشته است . » ( 1 )
اين مسلم است كه عثمان از او خواسته به مزرعه اش « در ينبع » برود تا به اين وسيله از تظاهرات پرشور خلق براى بيعت با وى كاسته باشد ، و اين تبعيد چند بار صورت گرفته ، و در يك بار به ابن عباس ميگويد : « به او ( يعنى على عليه السلام ) بگو به مزرعه اش در ينبع برود تا نه من از دست او غم بخورم و نه او بخاطرم اندوهگين شود . » ابن عباس پيغام را به على ( ع ) ميدهد و او ميفرمايد : « ابن عباس ! مقصود عثمان اين است كه مرا شتر آبكشى سازد كه ميرود و ميآيد ، به من دستور داد كه برو بيرون ، بعد فرستاد كه بيا ، بعد حالا فرستاده كه برو بيرون . »
على ( ع ) همان كسى است كه در پرتو روايات تاريخى نظريه اش را دربارهء عثمان ديديم . دوباره آن روايات و آن نظريه را بخاطر آوريد تا يقين كنيد كه هرگز
هامش
( 1 ) ج - 7 / 230 .