گوشش فرو كرد و خون از آن بر قرآن ريخت ، و در آنحال از كشتنش بيمناك بودند و در تشويش و ترديد . او سالخورده بود ، بيهوش گشت ، و ديگران هم وارد اطاق گشتند .
چون ديدند بيهوش افتاده پايش را كشيدند . نائله ( همسر عثمان ) و دخترانش فرياد و فغان برآوردند . آن تجيبى با شمشير آخته آمد تا شكمش را به درد ، نائله خود را سپر او ساخت و دستش را شمشير بريد ، اما وى شمشير را بر سينهء عثمان فشرد و فرو كرد .
بدينسان عثمان - رضى اللَّه عنه - پيش از غروب آفتاب كشته شد . يكى فرياد ميزد كه هر كس خونش هدر باشد بردن مالش روا خواهد بود ! پس همه چيز را غارت كردند ، و بعد به سراغ خزانهء دولتى رفتند . آن دو نگهبان كليدها را انداخته جان خويش بدر برده و ميگفتند : فرار كنيم ! اينها بدنبال اين بودند . » ( 1 )
10 - روايت ديگرى با سند « شعيبى » ثبت كرده است به اين عبارت :
« هنگامى كه بدعتها و حوادث در مدينه پديدار گشت عده اى براى جهاد ( خارجى ) و نزديكشدن به قبائل عرب از مدينه به شهرستهانها رهسپار شدند ، بعضى به بصره رفتند و جمعى به كوفه و گروهى به شام . پس آنعده از فرزندان مهاجرانى كه به شهرستانها رفته بودند بناى حمله به آنگونه كارهائى كه عليه مردم مدينه ميشد واگذاشتند جز آنها كه در شام بودند . سپس همگى باستثناى مهاجر زادگانى كه در شام بودند به مدينه بازگشتند . وضع آنها به عثمان گزارش شد ، در نتيجه ميان مردم به نطق ايستاده گفت :
مردم مدينه ! شما ريشه و اساس اسلاميد . مردم بر اثر فاسد شدن شما به فساد ميگرايند و با صالح شدن شما به صلاح خواهند گرائيد . خدايرا ! خدايرا ! در صورتى كه از هر يك از شما اطلاعى به من برسد دائر بر اين كه كار ناروائى مرتكب گشته حتما او را تبعيد خواهم كرد . هان ! مبادا ببينم كسى برايشان پيشدستى كرده سخنى به زبان آورده يا تقاضائى مطرح سازد . زيرا پيش از شما كسانى بودند كه اعضاى بدنشان را بشكنجه قطع ميكردند و هيچ از حق و وظيفهء خويش چيزى به زبان نميآوردند .
هامش
( 1 ) تاريخ طبرى 131 .