آبى بر شعلهء كينههاى جاهلانهء امويان نسبت به خود ريخته و دلهاى آنها را تصفيه كرده باشند ، لكن آيا مساعى جميلهء آنان سودى بخشيده و ثمرى ببار آورده است يا چنان گشته كه شاعرى گويد :
هر چه كردم در اخگر فسرده دميدن بود ، و آهن سرد كوبيدن
هرگاه اين وصلتها و ازدواجهاى مصلحت انديشانه نبود امويان بخاطر اختلاف و قطع روابطى كه ميان آنها با هاشميان از مدتها وجود داشت زبانشان بر سرهاشميان دراز بود و هر پيشامد بدى را كه ميان آنها رخ ميداد نتيجهء آن سابقهء خصومت ميشمردند و هر اقدام خصمانهء خويش را عليه ايشان با آن توجيه مينمودند ، اما خاندان اصلاحگر و مصلحت جوى هاشمى با مبادرت باينگونه وصلتها گذشت نشان داده و احسان ورزيده تا آن شبهات و بهانه جوئىها را جائى نماند و مردم بدانند كه بدخواهى امويان نسبت به ايشان داعى و موجبى ندارد و نيش عقرب را ميماند كه اقتضاى طبيعت است و براى جلوگيرى از آن هيچ نرمش و احسان و ملاطفتى سود نمىبخشد .
در اينجا تمايزى را كه ميان دامادى مولاى متقيان با دامادى عثمان - همسر ام كلثوم - هست به خوبى مشاهده مينمائيد و به ياد ميآوريد كه امام عليه السلام چه رفتار مهر آميز و بزرگوارانه اى با فاطمهء زهرا - سلام اللَّه عليها - داشت و در بستر بيمارى و هنگامى كه جان به جان آفرين تسليم ميكرد از او خشنود بود و نيز او از وى ، و پيامبر خدا بگاه در گذشتش از هر دو راضى بود . اما به اين يك بنگريد كه شب وفات همسرش - ام كلثوم - مرتكب كارى مىشود كه خدا و پيامبرش از آن ناراضى است ، و هيچ اهميتى به وفاتش نميدهد و نه از آن مصيبت بزرگ و خرد كننده خم به ابرو ميآورد و نه ارزشى براى دامادى پيامبر ( ص ) قائل است كه از فقدانش اندوهگين شود به حدى كه همانشب با ديگر همسرانش هماغوش مىشود و خشم پيامبر ( ص ) را بر ميانگيزد ! در حالى كه آن داماد عاليقدر و پاسدار و حقشناس بر در گذشت همسرش مىگريد و ناله
الغدير ( فارسي ) — صفحة 289
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٢٨٩