پاك مينمايد و كارهاى سادهء خوبش را كوهى به نظر ميآورد و او را كه همهء اصحاب پيامبر ( ص ) خوار و بيدفاع گذاشتهاند مورد حمايت و يارى خدا معرفى مىكند . همين دارو دستهء تبهكار ، شخصيت امام مسلمانان و سرور جانشينان پيامبر ( ص ) و بزرگ مردى را كه پس از پيامبر ( ص ) بهترين و برترين انسان است چندان كوچك ميسازند و بقدرى با حقارت و خردى مينمايند كه هيچ با قدر و مقامش مناسبت ندارد ، به حدى كه ميگويند مرتكب گناهى گشته و سپس مورد مغفرت قرار گرفته است !
كسى نيست از اينها بپرسد چه وقت اين گناه از پيشوا و مقتداى مؤمنان و مولاى متقيان سر زده است ؟ ! آيا آنهنگام كه پيامبر ( ص ) - چنان كه قرآن داستان مينمايد - او را خود خويش خواند ؟ يا هنگامى كه خداى بزرگ و دانا او را از هر آلايش و گناهى پاك و منزه شمرد و فرمود : « خدا اراده مىكند كه از شما خاندان پيامبر هر آلايشى را بزدايد و شما را پاك گرداند » ، يا آنگاه كه ولايت و دوستى او را ملازم و قرين ولايت و دوستى خويش و پيامبرش دانست و فرمود : « ولى و دوست شما خدا و پيامبر او است و كسانى كه ايمان آوردند و همانها كه نماز ميگذارند و در حال ركوع زكات مىپردازند » ( 1 ) ؟ يا آنوقت كه دين را با ولايتش تكميل كرد و نعمتش را بر مسلمانان به اتمام رسانيد و فرمود : « امروز دينتان را برايتان به كمال رساندم و نعمتم را بر شما تمام گردانيدم و خواستم كه شما را دين اسلام باشد » ( 2 ) ؟ يا زمانى كه پيامبر اكرم ( ص ) او را همانگونه كه خويشتن بيش از مردم نسبت به خودشان صاحب اختيار است ، صاحب اختيار گردانيد ، و در حديث متواتر و قطعى و مسلم « غدير » وى را به « خلافت عظمى » بر داشت ؟ يا آنهنگام كه با حديث ثابت و متواتر و قطعى « ثقلين » او را همطراز و همدوش قرآن ساخت ؟ يا بگاهى كه منزلتش را نسبت به خويش چنان منزلت هارون با موسى معين گردانيد و ميان او با خويشتن يك فرق قائل گشت
هامش
( 1 ) رجوع كنيد به بحث ما در جلد سوم « غدير » .
( 2 ) رجوع كنيد به بحث ما در جلد اول .