نمائيم . ميگويد : « عثمان اگر در خانهء دربسته اى ميبود براى ريختن آب و شستن تن خودش را لخت نميكرد از بس با حيا بود » ( 1 ) . آن شرم و حياى پيامبر و معلم بزرگ عصمت و عفت و پاكى را ببينيد و اين حياى زادهء شجرهء معروفه اى كه در قرآن وصف گشته است ، و ملاحظه فرمائيد تفاوت آن دو از كجاست تا بكجا !
آيا اين همان پيامبر پر افتخار و ارجمندى نبوده است كه وقتى معاوية بن حيدة از او پرسيد : اى پيامبر خدا ! قسمت ممنوعه و پوشيدنى بدنمان كجاست و آن قسمت كه ميتوان نپوشاند كدام ؟ فرمود : قسمت ممنوعه و پوشيدنى بدنت را از همه باستثناى همسر يا كنيزت بپوشان . پرسيد : در صورتى كه چند مرد با هم بودند چطور ؟ فرمود :
اگر توانستى كارى كنى كه هيچكس آن را نبيند نگذار كسى ببيند . پرسيد : اگر كسى تنها بود چطور ؟ فرمود : شرم نمودن از خداى تبارك و تعالى شايسته تر و واجبتر است ( 2 ) .
مىبينيم چندان در پوشاندن قسمتهاى ممنوعه و پوشيدنى بدن اصرار ورزيده كه حتى رضايت نداده انسان در تنهائى خويشتن را برهنه نمايد ، از شرمسارى در برابر خداى تعالى . اين اصرار و تأكيد ، بعضى فقيهان را بر آن داشته كه معتقد شوند حتى در مستراح بهيچوجه نبايد لخت و عريان گشت ( 3 ) . حال چگونه مؤلفان دو « صحيح » مىپندارند خودش پيش چشم مردم و در حالى كه خداى بينا نگران بوده لخت و برهنه شده است ؟ ! هرگاه چنين چيزى را فرض نمائيم - گرچه فرض محال است - آن حياى دوشيزه وار كجا خواهد رفت ؟ و شرم نمودن از خدا ؟ ! پناه مىبرم به تو اى خدا و آمرزش مىطلبم از تو ، اين بهتانى سهمگين است !
آيا « بخارى » و « مسلم » پنداشتهاند كه شرم و حيا پس از اين وقايع و رسوائيها بناگهان در وجود پيامبر اكرم پيدا شده و از آن هنگام كه وجود مباركش از بوته تقدس
هامش
( 1 ) مسند ، احمد حنبل 1 / 74 - صفة الصفوة ، ابن جوزى 1 / 117 - رياض النضرة ، محب طبرى 2 / 88 .
( 2 ) ابن تيميه در « المنتقى » مينويسد : پنج محدث بزرگ باستثناى نسائى آن را روايت كردهاند - نيل الاوطار 2 / 47 .
( 3 ) نيل الاوطار 2 / 47 .