مىكند . و سپس از او تمجيد مينمايد .
« ابن سعد » نيز حارث بن عبد اللَّه همدانى راثقه و مورد اطمينان ميشمارد .
البته كسانى هم او را دروغساز ( در روايت ) شمردهاند ، سردسته شان « شعبى » است . « ابن عبد البر » مينويسد : « به نظر من شعبى كه دربارهء حارث ميگويد دروغساز است ، مورد مؤاخذه قرار خواهد گرفت ، زيرا هيچ دليلى نياورده بر اين كه حارث دروغى گفته و روايت كرده باشد ، بلكه از اينجهت كه در عشق على ( ع ) افراط كرده بر او خرده گرفته است . احمد بن صالح مصرى ميگويد : حارث در روايت و حديث دروغ نميگفت بلكه نظريات نادرستى داشت . » ذهبى « ميگويد : نسائى با وجود اين كه بر بيشتر راويان خرده و عيب گرفته به روايات حارث استدلال كرده و آن را حجت دانسته است . لكن عامهء محدثان با اينكه خود احاديث حارث را در كتابهاشان روايت كردهاند او را از راويان سست روايت شمردهاند . ( 1 )
خلاصهء كلام اين است كه بر حارث بن عبد اللَّه همدانى هيچ عيب و خرده اى نتوانستهاند بگيرند جز اين كه دوستدار و شيفتهء على بن ابيطالب ( ع ) بوده است آن دوستى و شيفتگى كه خدا و پيامبرش ستودهاند .
هامش
( 1 ) تهذيب التهذيب 2 / 145 ، 147 .