صورت ديگرى از همين نامه
« شعبى » همين نامه را از طريق صعصعة بن صوحان به اين صورت نقل كرده است :
« پس از درود ، من يكى از بندگان خدا را نزد شما فرستادهام كه بهنگام مخاطرات نمىخوابد و نمىآسايد ، و در برابر دشمنان از بيم پيشامدهاى ناگوار روى بر نميتابد . گام از كاهلى واپس نميگيرد ، و سستى را به اراده اش راه نميدهد . از بندگان دلير و سهمگين خدا است و از آنها كه رفتارى بزرگوارانه دارند . بر جنايتكاران از شعلهء آتش آسيب رسانتر است ، و بيش از هر كس از ننگ و كار ننگ آور دور است و دورى جوى . وى مالك بن حارث اشتر است ، شمشيرى قاطع كه در فرود بر هدف كژى نمينمايد و نه كندى ميپذيرد . در صلح حكيم و خردمند است و در جنگ مدبّر و كار آزموده .
نظرياتى عميق و متين دارد و صبرى پسنديده و نيكو . بنابراين سخنش را به گوش گيريد و فرمانش را اطاعت كنيد . هر گاه دستور بسيج صادر كرد به زير پرچم گرد آئيد و چون فرمان توقف داد اقامت كنيد . چه او هر قدمى كه پيش نهد يا واپس گذارد بفرمان من مىكند . من براى خير خواهى و دلسوزى شما و از آنجهت كه نسبت به دشمنان سخت ستيز و پايدار است خود را از مصاحبت و مساعدتش محروم ساختم تا شما را از آن بهره مند گردانيده باشم . . . » ( 1 )
در نامهء ديگرى كه به دو تن از فرماندهان سپاهش مينويسد از مالك اشتر تمجيد مىنمايد :
مالك بن حارث اشتر را بر شما دو تن و بر همهء كسانى كه زير فرمان و
هامش
( 1 ) شرح ابن ابى الحديد 2 / 29 - جمهرة الرسائل 1 / 549 .