فضل بن عباس در جواب وليد بن عقبه چنين ميگويد :
به قصاص خونى برخاسته اى كه حق خونخواهيش را ندارى ،
ترا به او چه و او را به تو چه ؟
تو با چسباندن خودت به عثمان و خونخواهيش به كرّه خر ميمانى ،
كه چون افتخارمندان بناى افتخار و برترى بگذارند پدرش را از ياد برده
به مادرش افتخار مينمايد
هان ! بهترين انسانها پس از محمد ( ص ) ،
در نظر خدا و خردمندان وصى او است
آن كه نخستين نمازگزار با پيامبر است و برادرش ،
و اولين مردى كه در « بدر » گمراهگران را به خاك انداخت
اگر انصار ، ستمگرى پسر عموتان ( عثمان ) را ديده بودند ،
او را از ستمگرى باز ميداشتند و يارى نميدادند
همين عيب و ننگ براى او بس كه انصار به كشتنش اشاره نمودند ،
و او را به سياهپوستان مصرى واگذاشتند ( 1 )
عمرو عاص در جنگ صفين فرياد بر آورد :
آى سربازان سخت ايمان ! ،
به پا خيزيد و از خدا مدد بخواهيد
به من خبر جالبى رسيده است ، اين خبر ،
كه على ، عثمان بن عفان را كشته است
پيشواى ما را بدانگونه كه بود به ما برگردانيد !
هامش
( 1 ) تاريخ طبرى 5 / 151 .