از ذو الثديه كه بىهيچ سلاحى سرش به نماز بود و رسول خدا ( ص ) بوبكر را بفرمود تا وى را بكشد و او مخالفت امر پيامبر را از كشتن آن مرد آسانتر شمرد و به نزد وى ( ص ) برگشته عذرهائى آورد كه انشاء اللَّه مفصلا خواهى ديد .
آرى ابن حزم در كتاب « المفاضلة بين الصحابة » و نيز همفكرانش او را از همهء صحابه دليرتر شمرده و در اين باره حديثى هم بر امير المؤمنين بستهاند كه گفت مرا آگاه كنيد دليرترين مردم كيست ؟ گفتند تو گفت من با هيچكس رو برو نشدم مگر بر او پيروز شدم ولى مرا بگوئيد دليرترين مردم كيست ؟ گفتند نمىدانيم ، كيست ؟ گفت : ابوبكر زيرا ما در روز بدر براى رسول خدا ( ص ) هودجى نهاديم و گفتيم كيست كه با رسول خدا ( ص ) بماند تا كسى از مشركان آهنگ او نكند ؟
به خدا هيچكس براى اين كار پيش نيامد مگر بوبكر كه با شمشير كشيده بر سر رسول خدا ايستاد و هيچكس آهنگ حضرت نكرد مگر او آهنگ وى كرد پس او دليرترين مردم است . الحديث ( 1 ) .
كاش اينان سند اين روايت ساختگى را نيانداخته و آن را با اسنادش روايت مىكردند تا سازندهء آن را به جامعهء دانشمندان بشناسانيم و همين بس كه حافظ هيثمى بدون سند آن را در مجمع الزوائد - 9 : 461 - آورده و ضعيف شمرده و گفته در سند آن يك ناشناس هست .
و تازه روايت صحيحى از ابن اسحاق نيز آن را تكذيب مىكند چه وى آورده كه رسول خدا ( ص ) روز بدر در هودج بود و سعد بن معاذ شمشير به دست در آستانهء هودجى كه رسول خدا ( ص ) در آن بود با گروهى از انصار ايستاده بودند به پاسدارى از رسول خدا ( ص ) از بيم آنكه دشمن بر وى بتازد ( 2 ) .
وانگهى نگهبانى از پيامبر ( ص ) نه ويژهء بوبكر بوده و نه تنها در روز بدر بلكه در هر يك از گيرودارهاى حضرت ( ص ) يكى از يارانش نگهبانى از او را
هامش
( 1 ) الرياض النضرة 1 : 92 تاريخ الخلفاء از سيوطى ص 25 .
( 2 ) عيون الاثر از ابن سيد الناس 1 / 258 .