تراب ) كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله او را ناميده بود و او را بر منبرها بعد از خطبه در مدت حكومتشان لعن كرده و دشنام ميدادند و آنحضرت را بكنيه و نام ابو تراب مسخره ميكردند و البتّه استهزاء و مسخره ميكردند آنكسى را كه او را موسوم به آن نموده بود و حال آنكه خداوند تعالى فرموده : * ( قُلْ أَ بِالله وَآياتِه وَرَسُولِه كُنْتُمْ تَسْتَهْزِؤُنَ لا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ . . . ) * ( 1 ) بگو آيا به خدا و آيات او و پيامبر استهزاء و سخريه ميكرديد . عذر نخواهيد كه بتحقيق كافر شديد بعد از ايمانتان .
و سبط ابن جوزى گويد : در تذكره ص 4 ، و آنچه حاكم گفته صحيح است زيرا كه ايشان تحاشى و وحشت و ترسى از اين كار نداشتند بدليل آنچه از مسلم از سعد بن ابى وقاصّ روايت شده كه او داخل بر معاويه بن ابى سفيان شد پس معاويه ( عليه الهاويه ) به او گفت چه چيز تو را باز داشته و منع كرده از ناسزاگوئى ابو تراب . . . ( 2 )
منقبت و فضيلتى در اطراف حديث مذكور :
شيخ علاء الدين سكتوارى در ( محاضرة الاوائل ) ص 113 گويد : اوّل كسى كه مكنى و موسوم به ابو تراب شد على بن ابيطالب رضى الله عنه بود رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله او را موسوم نمود وقتى كه ديد او را خوابيده و بر پهلو و پشتش خاك است پس از روى مهربانى به او فرمود : برخيز اى ابو تراب پس بهترين لقبهاى او بود
هامش
( 1 ) سوره توبه آيه 66 ، 67 .
( 2 ) جزء سوم الغدير عربى ص 20 .