پس اگر گفته شود : زياد مىشود او را عذابى بگريستن اهل او بر او ، گفته مىشود : زياد مىشود او را به آنچه كه مستحق شده بعملش و گريه ايشان هم سبب افزايش شود نه آنكه او را بگريه آنها عذاب كنند پس اگر گفته شود : دلالت سنّت كجاست .
گفته شود : رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله به مردى فرمود : اين پسر تو است ، گفت آرى ، فرمود : بدانكه او بر تو جنايت نكند و تو هم بر او جنايتى نكنى ، پس رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود مثل آن چه كه خدا اعلام فرمود از اينكه جنايت هر كسى كه بر اوست چنانچه عمل او براى اوست نه براى غيرش و نه بر زبان ديگرى .
م - و تكذيب مىكند خليفه را گريستن او بر نعمان بن مقرن وقتى كه خبر مرگش به او رسيد ، پس بيرون آمد و بر منبر رفت و اين خبر را بمردم داد و دستش را بر سرش گذارده و ميگريست ( 1 ) و تكذيب مىكند او را توقف او بر قبر آقائى و بغل كردن او آن قبر را و گريستن او بر آن ( 2 ) و چه اندازه و چه بسيار است براى او از مواردى نزد آنچه كه ياد شد .
و پيش از همه اينها گريه پيامبر بزرگوار و صحابه و تابعين است بر ايشان به نيكى كردن بر مرده گانشان ، پس اين رسول خدا صلَّى الله عليه و آله است كه گريه مىكند بر فرزند عزيزش ، ابراهيم ، و ميفرمايد :
چشم اشگ ميريزد و دل ميسوزد و نميگوئيم مگر آنچه را كه پروردگارمان خشنود باشد ( و انا بك يا ابراهيم لمحزونون ) و ما به تو اى ابراهيم
هامش
( 1 ) استيعاب در ترجمه نعمان ج 1 ص 297 .
( 2 ) مراجعه كن آنچه در جلد پنجم گذشت ص 155 .