و بعد از او حضرت مهدى عليه السلام است كه امام پاك و پسر امام پاك است و در شرق و غرب پرچم نورانى او بر افراشته خواهد شد .
او زمين را بعد از فساد ، آباد مىكند تا جائى كه گرگ با ميش در يك جا زندگى كنند .
من اى پسر عم رسول خدا ! قلبا شما را دوست دارم و دلم به هواى كوى شما است .
و كسانى كه دربارهء شما غلو مىكنند و يا شما را دشمن دارند كافر مىدانم » ( 1 )
اين شاعر كيست
؟ شيخ شمس الدين محفوظ بن وشاح بن محمد ابو محمد حلى اسدى از اقطاب فقاهت و از بزرگان علم و ادب است . او از كسانى است كه بر اريكه زعامت دينى و فتوى تكيه داشته و مرجع حل مشكلات و مراجعات مردم ، و از مشايخ اجازهء كسانى كه از شيخ نجم الدين محقق حلى متوفى در سال 667 ه روايت مىكردهاند بوده است .
و حافظ محقق كمال الدين على بن شيخ شرف الدين حسين بن حماد ليثى واسطى از او روايت مىكند .
و شارح قصائد هفتگانهء علويات سرودهء ابن ابى الحديد موسوم به « غرر الدلائل » نيز از او روايت مىكند و در اول همان كتاب مىگويد : اين قصائد را بر استادم امام عالم فقيه محقق شمس الدين ابى محمد محفوظ بن وشاح قدس اللَّه روحه قرائت كردم و اينعمل در خانه اش در « حله » در صفر سال 680 ه واقع شده است .
امينى مىگويد :
فكر مىكنم كه شارح اين قصائد صفى الدين محمد بن حسن بن ابى الرضاى علوى بغدادى صاحب قصيدهء بائيه باشد كه قصيده بائيه را در مرگ شمس الدين
هامش
( 1 ) علامهء سماوى اين شعر را در الطليعه جلد 2 آورده است .