مشترك ، از وضع موجود بهره بردارى كرده همه چيز ما را غارت كنند ، چه نتيجهء ديگرى خواهد داشت ؟ !
پس چه بهتر كه براى حفظ كيان و عزت اسلام و وحدت و يكپارچگى مسلمين ، از تعقيب اين نوع مسائل صرفنظر شود تا چنان كه قرآن مجيد فرموده :
* ( وَلا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ ) * ( 1 ) قدرت و آسايش ما از بين نرفته همانند گذشته محفوظ بماند ؟ !
نقش مثبت اين كتاب
در پاسخ اين اعتراض بايد اعتراف كرد كه درست است حفظ وحدت اسلامى چنان كه قرآن مجيد مىگويد * ( وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ الله جَمِيعاً وَلا تَفَرَّقُوا ) * ( 2 ) امرى ضرورى است و هر بلائى كه بر سر اسلام و مسلمين آمده و مىآيد روى افتراق و عدم وحدت كلمه است و اصلا روى همين جهت بوده كه على عليه السلام براى اخذ حق خويش قيام مسلحانه نفرمود و بر غصب خلافتش صبر نمود ( 3 ) .
و نيز روشن است حساسيت و « آلرژى » خاصى كه در اين روزها نسبت به مسألهء « ولايت » نفيا و اثباتا پيدا شده تا جائى كه بزرگترين سرگرمى محافل مذهبى ما را تشكيل مىدهد ، بىشك معلول تحريكات مستقيم و يا غير مستقيم همان دستهاى نامرئى اهريمنانه اى است كه در طول تاريخ ، مانع همبستگى مسلمين بوده با ايجاد اختلاف و نزاع در ميان آنان ، عزتشان را متزلزل و افتخاراتشان را لگدكوب و منابع و سرمايه هايشان را به غارت مىبردند ! ! اما با اين حال ، نبايد حقائق زير را نيز
هامش
( 1 ) سورهء انفال آيهء 46 .
( 2 ) آل عمران آيهء 103 .
( 3 ) در نامهء 62 از نامههاى نهج البلاغه در اين باره مىنويسد : فامسكت يدى حتى رايت راجعة الناس قد رجعت عن الاسلام ، يدعون الى محق دين محمد ( ص ) فخشيت ان لم انصر الاسلام و اهله ، ارى فيه ثلما او هدما تكون المصيبة به على اعظم من فوت ولايتكم يعنى : « من تا ديدم گروهى از مردم از اسلام بازگشتند و مردم را به نابودى دين محمد ( ص ) دعوت مىكنند ، دست خود را پس كشيدم ، پس ترسيدم كه اگر به يارى اسلام و مسلمين برنخيزم ، شكاف يا انهدامى در اسلام خواهم ديد كه مصيبت آن بر من از فوت خلافت چند روزه بر شما بيشتر است .