كه رأس مبارك بعد از مرگ قرطبى بوسيلهء طلايع بن رزيك به مصر انتقال يافته است .
امينى گويد : اين تصحيح و توجيه ، نسبت به كلام قرطبى ، گواه بىخبرى شعرانى است از شرح حال قرطبى و طلايع : چون ندانسته كه اين قرطبى در سال 671 فوت كرده يعنى بعد از وفات طلايع به صد و پانزده سال ، زيرا وفات ملك صالح : طلايع بسال 556 بوده كه نطفهء قرطبى هنوز منعقد نگشته .
ضمنا ، مشهد رأس الحسين كه بفرمان طلايع بنيان شد ، در سال 740 هجرى ، در آتش سوزى ويران گشت ، تا كنون مكرر تجديد بنا شده ، بتازگى در كنار آن مسجد جامعى تأسيس يافته ، و بالاخره در دوران امارت عبد الرحمن كخيا ، از امراء مماليك بناى مشهد حسينى تجديد سازمان يافته و آن در اواخر قرن گذشتهء ميلادى بود ، بعد از آن به ايام خديوى سابق تمام ساختمان از پى برداشته شده تجديد بنا كردند .
از بناى قديمى تنها همان قبه اى كه بر فراز مقام امام است ، باقى مانده ، چنان كه امروز مشاهده مىكنيم ، و اين همان جامع معروف است كه بنام سرورمان حسين « جامع سيدنا الحسين » شهرت دارد ( 1 ) .
ولادت ، وفات ، مدايح و مراثى
:
ملك صالح به سال 495 پا بجهان نهاد ، و فقيه عمارهء يمنى كه شرح حالش بيايد ، با قصائد فراوانى كه در كتابش « النكت العصريه » درج شده ، او را ثنا گستر بوده است ، از جمله :
- هر آن درخشى كه هويدا شود وانهيد ، جز درخشى كه بر بارگاه او پرتو افكن شود .
- به بارگاه صالح بشتابيد ، نام او كه شنيديد ، نام دگران فراموش سازيد .
- بدين درگاه بآرزوى مال و منال مپوئيد ، عظمت و شخصيت را زير پا مگذاريد .
هامش
( 1 ) تاريخ مصر جديد 1 / 298 .