10 - اجازهء محقق كركى ، به شيخ ابراهيم ، سال 934 .
11 - اجازهء محقق كركى ، به قاضى صفى الدين عيسى ، سال 937 .
12 - اجازهء شهيد ثانى ، به شيخ حسين بن عبد الصمد عاملى ، سال 941 .
13 - اجازهء شيخ حسن فرزند شهيد ثانى ، متن اجازه بسيار مفصل است .
14 - اجازهء شيخ احمد بن نعمة اللَّه بن خاتون ، به مولى عبد اللَّه شوشترى سال 988 .
15 - اجازهء شيخ محمد بن احمد بن نعمة اللَّه بن خاتون ، به سيد ظهير الدين همدانى ، سال 1008 .
16 - اجازهء علامه ، مجلسى اول به شاگردش آقا حسين خونسارى ، سال 1062 .
17 - اجازهء علامه ، مجلسى اول ، به فرزندش علامهء مجلسى دوم . اجازه طولانى است بتاريخ 1068 .
18 - اجازهء شيخ صالح بن عبد الكريم ، به مولى محمد هادى فرزند محمد تقى شولستانى ، سال 1080 .
19 - اجازهء مجلسى دوم ، به سيد ميرزا ابراهيم نيشابورى ، بتاريخ 1088 .
20 - اجازهء علامهء مجلسى ، به سيد نعمة اللَّه جزائرى ، بتاريخ 1096 .
و اجازات ديگر .
بالاتر از تمام اين دلائل ، تصريحات شريف رضى است كه خود در كتابهايش بدان حواله كرده است ، مثلا در جزء پنجم از تفسيرش ص 167 مىگويد :
« و كسى كه مايل است تاريخ اين موضوع را كه بدان اشاره كرديم ، بداند .
بايد در كتاب ديگرمان بنام « نهج البلاغه » مطالعه و دقت كافى نمايد ، همان كتابى كه گزيدهء سخنان امير المؤمنين عليه السلام را در آن جمع آوردهايم و مشتمل بر سه باب است در فنون مختلفه معانى و رشتههاى پراكندهء سخن از خطبهها و نامهها گرفته تا مواعظ و حكم و كلمات قصار .
الغدير ( فارسي ) — صفحة 306
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٣٠٦