اتفاقى كه چهرهء تأليف را زشت وانمود كرد .
انديشه اى ناشايست يا بگوئيد بدعتى زننده كه باب تهمت زنى را به روى امت اسلامى گشوده است از اين بدعت هنر دروغزنى در حديث ، سرچشمه گرفته و سخنان باطلى بدنبال پرداخته شده كه هر نوع مطالب بىاساس و سفسطه بافى از آنجا ريشه ميگيرد و آن عبارت از همان نقشهء جديد كتاب نويسى است كه ساده لوحان امت را پسند آمده ، نامش را تحليل ميگذارند و آن را از محسنات نويسندگى ميشمرند .
با اين طرز تفكر ، مقام با عظمت تأليف به بيمايگى گرائيده نويسندگان فزونى گرفته ، گروهى بعنوان مؤلف پديد آمدند كه هر كدام در يك بيراهه اى گام مينهند و نميتوانند خطاى خود را پوشيده دارند ، اينان بىمطالعه قلم روى كاغذ ميگذارند و در جامعهء اسلامى مطالب بىاساس و نامقبول پخش ميكنند ، اظهار نظر كردنهاى بىدليل ، دروغ آشكار ، خيانت در نقل ، تحريف سخن از جاى خود ، نسبتهاى نادرست دادن ، طرفداران غير مذهب خود را با هر نسبتى آلوده كردن و با فحاشى و آزردن آنان از اين كار خسته نشدن ؛ از مشخصات چنين طرز تفكر است .
نتايج اين گونه انديشيدن است ، كه امت اسلامى را به زشتي و ننگ كشانيد ، نغمههاى ناموزون ببار آورد ، و يكباره كار آنان را به فتنه و نقار اختلاف شديد كشانيد ، دست بىعفتى را به روى تأليفات اسلامى گشود ، و صفحات آن را به ننگ و رسوائى و ابتذال كشيد ، و در تعقيب آن شرافت اسلامى ، ادب دينى ، امانت در نقل و ارزش راستى فداى اميال و شهوات شخصى جانبدارىها و تعصبهاى باطل ، و فداى قلمهاى مزدور گرديد . اين انديشه ، روى تأليف را سياه كرد ، قلمها عامل