جاى شگفتى است كه اين چه انحطاط و سقوط حتمى براى ملل اسلامى است كه بايد او را به اين گونه نوشتههاى مسموم با مطالبى سست و پوسيده و بى اساس سرگرم كرد ، آن هم با دست كسانى كه از هر خيرى تهى و به اشاعهء هر شرى آمادهاند ، كسانى كه مقصودى جز گمراه ساختن در آنها نميتوان ديد .
ملت اسلامى چه نيازى به اين كتابها دارد ( كه نياز نداشته و ندارد ) با وجود كتاب عربى ( گويا ) و مقدس اجتماعىاش كه هر باطلى را مىشكند و هيچ باطلى نه از پيش و نه از دنبال آن را نخواهد شكست ! كتابى كه بىشك مايهء هدايت پرهيزگاران است ، كتابيكه از آداب اجتماعى و مصالح عمومى بر اساسى استوار و بنيادى از عدل و احسان متين ، سخن ميگويد و مطالبش را در عفت ، پاكى و مهربانى مىتوان خلاصه كرد .
ملت اسلامى تا وقتى حامل سنت پيغمبر خود باشد ، چگونه حاضر مىشود به اين كتابها دست نياز دراز كند ، سنتى كه از حكم و اندرزهاى نغز اجتماعى ، احكام حقوقى و جزائى و مدنى ، و از قوانين دفاعى و انتظامى در راه ريشه كن ساختن ظلم و حفظ حقوق مردم و راهنمائى مردم به مصالح دنيا و آخرتشان ، آكنده است و نيز سنتى كه مملو از قوانين بهداشتى و مصالح عمومى و پايه ريزى ترقيات علمى است و انسان را از چنگال عفريت نادانى و گمراهى مىرهاند و در راه رشد و فلاح رهبرى مىكند .
سنتى كه زندگى سياسى را بنياد مىنهد و به يگانگى و همبستگى جامعه بشريت و فضائل اخلاقى او روح مىبخشد و كليهء حقوق نوعى و شخصى انسان را زنده مىكند .
چگونه ملت اسلامى مىتواند دست نياز به اين نوشتهها دراز كند كه خود برنامهء اصلاحى زنده اى مشتمل بر همهء موجبات امن و راحت و سلامت و اتحاد و گرايش به نيكىها و دورى از بديها ، دارد . برنامه اى كه در آن از هر چه رشتهء تمدن و ترقى صحيح را ميگسلد ، نهى شده و به هر چه او را به راه استوار رهبرى كند امر شده ، چيست اين برنامه ؟ اين برنامه همان « نهج البلاغه » امام امير المؤمنين عليه السّلام تأليف شريف سيّد رضى است كه فلاسفهء دنيا آن را از سخن خدا فروتر و از سخن مخلوق فراتر ميدانند .
الغدير ( فارسي ) — صفحة 45
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٤٥