« اين احاديث هر يك ديگرى را تقويت مىكند و هر كدام صلاحيت احتجاج به آن را به تنهائى دارد تا چه رسد به مجموع .
ابن جوزى اين حديث را در رديف مجعولات آورده و آن را از حديث سعد بن ابى وقاص ، و زيد بن ارقم ، و ابن عمر با اكتفا به بعضى از طرق آن آورده است و بر اثر پاره اى از روات آن كه در آن زمينه سخن گفته ، روايت را مورد ايراد و خدشه قرار داده ، در صورتى كه اينها زيانى به روايت نميرساند ، زيرا طرق روايت زياد است . خدشه ديگر او اينكه مخالف حديث صحيح در باب ابى بكر است و پندارد كه اين حديث را شيعيان در برابر حديث صحيح راجع به ابى بكر جعل كردهاند .
در حالى كه او با اين عمل مرتكب خطاى شنيعى شده است .
او با اين كار ، احاديث صحيح را به خيال معارضه ، رد مىكند با اينكه جمع بين دو قضيه ممكن است و بزار در مسندش به اين وجه جمع اشاره كرده گويد : در روايات اهل كوفه با سندهاى حسن ، در داستان على احاديثى نقل شده ، و در روايات اهل مدينه در داستان ابى بكر ، نيز روايتى آمده ، اگر روايات اهل كوفه صحيح باشد ، طريق جمع بين آن دو ، مدلول حديث ابى سعيد خدرى است ، يعنى حديثى كه ترمذى نقل كرده كه پيامبر ( ص ) فرمود : هيچكس نبايد مسجد را با حال جنابت عبور كند مگر من و تو ، يعنى چون در خانه على به مسجد گشوده مىشد و خانهء على درى جز آن نداشت از اين رو دستور نبود كه آن را مسدود كند .
تأييد اين مطلب روايتى است كه اسماعيل قاضى در كتاب « احكام القرآن » از طريق مطلب بن عبد اللَّه بن حنطب آورده كه : پيغمبر به هيچكس اجازه نمىداد در حال جنابت از مسجد عبور كند ، مگر على بن ابى طالب زيرا خانه اش در مسجد بود و خلاصه وجه جمع بين حديثين اينستكه امر به بستن در دوبار صادر شده در دفعهء نخستين به دليلى كه ذكر آن گذشت ، على استثنا شده و در دفعه ديگر ، ابو بكر استثنا شده است .
الغدير ( فارسي ) — صفحة 346
مساهمون: جمعي از مترجمين
ص٣٤٦