امير المؤمنين و عمرو بن عاص در جنگ صفين
عمرو بن عاص پيوسته با حرث بن نضر خثعمى كه از اصحاب على ( ع ) بود ، عداوت مىورزيد . على ( ع ) حرث را چنان آماده ساخته بود كه يكَّه تازان سپاه شام از او مىترسيدند و شجاعت او چنان در قلوب اهل شام قرار گرفته بود كه احدى از آنها حاضر نبودند با او روبرو شوند و عمرو بن عاص ، در هر مجلس و محفلى از او به زشتى نام مىبرد و او را مورد نكوهش قرار مىداد .
حرث دربارهء او اين ابيات را سرود :
عمرو از ياد كردن حرث در گذشت زمان باز نمىايستد ، مگر اينكه با على روبرو شود !
آن رادمردمى كه شمشير را بر دوش راست نهاده و دلاوران را به چيزى نمىگيرد .
كاش ، در آن هنگامهء سخت ، و اجتماع جنگجويان كه شمشيرها قدرت خود را از دست دادند ؛ عمرو با على ( ع ) روبرو مىشد ؛ آن هنگام ، كه در عرصه كارزار آن سرپرست و حامى قوم ، با دليرانى كه بر اسبهاى سفيد و سياه و تندرو ، مبارزان را بسوى خود مىخواندند ، تو اى عمرو ! از فخر و مباهات آرام مىگيرى و بدان ملاقات مىكنى هاشمى را .
اگر مىخواهى با او روبرو شو ، تا بزرگى روزگار را در صورت پيروزى احراز كنى ، و يا مرگ را ؛ و آنكه اين صفات در اوست على است .
اين اشعار ، در بين مردم شايع شد تا به گوش عمرو رسيد ؛ قسم ياد كرد كه حتما با على روبرو مىشود و لو هزار بار بميرد .
و چون صفوف سپاهيان از دو جانب ( در اثر حملات متقابل ) ، در هم شدند ،