متذكر شده كه آنان در آن روز صداى تكبيرى را از آسمان شنيدند كه مىگفت :
لا سيف الا ذو الفقار
و لا فتى الا على
سپس حسان بن ثابت از رسول خدا اجازه گرفت ، تا در اين باره شعرى بسرايد پيامبر به او اجازه داد و حسان هم شعرش را سرود و با اين بيت آغاز كرد :
جبريل نادى معلنا تا آخر ابياتى كه ذكر شد .
ابن جوزى در اين زمينه گفتارى دارد كه خلاصه اش اينست كه : واقعه در روز احد اتفاق افتاد آنچنانكه احمد بن حنبل از ابن عباس روايت كرده است و گفته شده كه در روز بدر بوده ولى صحيحتر آنست كه در روز فتح خيبر اتفاق افتاده است . و هيچ يك از دانشمندان در اين سخن آخرى ( كه روز فتح خيبر باشد ) نكوهشى ننموده و ايرادى نكرده است ( پايان كلام سبط ابن جوزى ) .
امينى گويد : احاديث متعددى كه در اين باره وارد شده است بما ميفهماند كه جريان چندين مرتبه واقع شده و منادى در روز احد جبرئيل بوده است ولى منادى روز بدر ملك ديگرى بوده بنام رضوان و پيشوايان علم حديث بر نقل اين داستان اجماع دارند چنان كه گنجى ( 1 ) ادعاى اجماع كرد و در ص 144 كتاب كفايه اش از طريق ابى الغنائم نقل كرد ، و ابن جوزى 2 ، و سلفى 3 ، ابن الجواليقى 4 ، و ابن ابى الوفاء بغدادى 5 ، ابن الوليد 6 ، ابن ابى الفهم 7 ، مفتى عبد الكريم موصلى 8 ، محمّد بن قاسم عدل 9 ، حافظ محمّد بن محمود 10 . ابن ابى البدر 11 ، فقيه عبد الغنى بن احمد 12 ، صدقة بن الحسين 13 يوسف بن شروان مقرى 14 ، صاحب بن ابى المعالى دوامى 15 ، ابن بطة 16 ، شيخ الشيوخ عبد الرحمن بن اللطيف 17 ، على بن محمّد مقرى 18 ، ابن بكروس 19 ، حافظ ابن المعالى 20 و ابى عبد اللَّه محمّد بن عمر 21 باسنادهايشان از سعد بن طريف حنظلى از ابى جعفر محمّد بن على الباقر ( ع ) كه آنحضرت فرمود : در روز بدر ملكى كه نامش رضوان بود فرياد زد :