اين برهه احساس ترس و وحشتى از ناحيهء ماوراء النهر و اهالى خراسان به او مىرسد ، چرا كه اهل مشرق براى هلاكت آنان يورش مىآورند وقتى اين خبر به سفيانى مىرسد لشكرى سترگ به فرماندهى مردى از بنى اميه به سوى استخر مىفرستد و در ناحيهء قومس و دولات رى و مرز زرع نبردهايى بين آنان رخ مىدهد ، در اين زمان سفيانى دستور قتل عام مردم كوفه و مدينه را صادر مىكند و در همين هنگام ياران درفشهاى سياه كه پيشاپيش همهء مردم جوانى از بنى هاشم كه خود پرچمى در دست راست دارد رومىآورند و خداوند كارها و راهها را بر او آسان و هموار مىگرداند در مرز خراسان براى او برخوردى پديد مىآيد و هاشمى در سر راه خود به سوى رى ، مردى از بنى تميم را كه از مواليان است به نام شعيب بن صالح به سوى استخر و رويارويى با سفيانى فرامىخواند او و مهدى ( ع ) و هاشمى در بيضاء استخر يكديگر را ملاقات مىكنند ، آنگاه بين سفيانى و آنان جنگى بزرگ رخ مىدهد بگونهايكه خون در روى زمين تا ساق پاى اسبان مىرسد ، در اين لحظه نيروى بسيارى از ناحيه سيستان به فرماندهى فردى از بنى عدّى به آنجا مىرسند و بدينسان خداوند ياران و سپاهيان او را پيروز مىگرداند و بعد از دو درگيرى در منطقه رى ، در مدائن نيز برخوردى پيش مىآيد و نبرد صيلميّه در عاقرقوفا اتفاق مىافتد كه هركس از آن نجات يابد خبر آن را به ديگران اطلاع مىدهد و پس از آن كشتار عظيمى در باكل و نبردى در زمينى از سرزمين نصيبين رخ مىدهد ، و آنگاه قومى از روستاهاى آنان بر أخوص خروج مىنمايد ، آنها گروههايىاند كه عموما اهل كوفه و بصره مىباشند ، تا اينكه اسراى كوفه را از دست وى رهايى مىبخشند » .
در عين اينكه سند اين دو روايت ضعيف است و آشفتگى در متن آنها وجود دارد و از طرفى حوادث و جنگهايى كه در روايت دوم آمده است جز در روايات ضعيف ديده نمىشود . امّا با اين همه ، جنگ بصره را كه در فصل مربوط به عراق آمده است تأييد مىكند همچنانكه روايات مربوط به عكسالعمل شديد شرق و غرب در برابر پيروزى انقلاب مهدى ( ع ) برخى از رواياتى را كه دربارهء نبرد بصره آمده تأييد مىكند به اينكه طرف مقابل مهدى ( ع ) و يارانش غربىهاى پيرو انجيلها هستند و به احتمال زياد لشكر سفيانى طبق روايت ابن حماد با نيروهاى غربى رودرروى قرار مىگيرند .
امير مؤمنان ( ع ) در خطبهاى مفصّل راجع به بصره مىفرمايد :
عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) ( 1382 ش ) — صفحة 329
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص٣٢٩