ابليس باشد . همچنانكه در جنگ احد فرياد برآورد : كه محمد ( ص ) كشته شد و ممكن است فرياد ابليس ، امّا بوسيلهء دستياران و اعوانش ، يعنى شياطين تبليغاتچى جهانى باشد ، كه با پيشنهاد آنان براى روياروئى با موج جهانى اسلام كه نداى آسمانى ، آن را ايجاد مىكند ، از طريق ندايى مخالف و مشابه آن به مقابله برخيزند .
امّا نبردى كه نداى آسمانى ، دعوت به آتشبس آن مىكند ، بعيد نيست همان جنگ جهانى باشد كه قبلا دربارهء آن سخن گفته شد و گفتيم كه ممكن است آن جنگ ، جنگى هستهاى نباشد بلكه به شكل جنگهاى متعدد و مطابق با آنچه كه روايات آن را در سال ظهور كه جنگهاى فراوانى رخ مىدهد ، باشد .
چنان كه بايد توجه داشت كه بين روايات مربوط به زمان وقوع نداى آسمانى ، اندك تفاوتى وجود دارد ، چون برخى از آن روايات چنان كه ملاحظه كرديد ، آن را در ماه رمضان و بعضى ديگر چنان كه در بحار ج 52 ص 789 ، آن را در ماه رجب ذكر مىنمايد ، دستهاى ديگر از روايات ، مانند آنچه در نسخهء خطى ابن حماد ص 92 آمده است ، آن را در موسم حج و در ص 93 همان نسخه آن را در ماه محرم بعد از كشته شدن نفس زكيّه ذكر مىكند . و از بعضى روايات استفاده مىشود كه نداى آسمانى ، نداهاى متعدد مىباشد حتى بخشى از روايات بر اين امر صراحت دارد بگونهايكه يكى از دانشمندان ، نداهاى وارد شدهء در منابع شيعه را تا هشت مورد بررسى كرده است و در منابع اهل سنت نيز نزديك به همين رقم ديده مىشود ، اما آنچه بهتر به نظر مىرسد اين است كه ، آن تنها يك نداى آسمانى است كه در ماه رمضان شنيده مىشود و تعدّد آن ناشى از اختلاف روايات ، در تعيين زمان آن مىباشد ، و اللّه العالم .
* * * پس از اين دو نشانه ، يعنى ، خروج سفيانى در ماه رجب و نداى آسمانى در ماه رمضان ، تا زمان ظهور حضرت مهدى ( ع ) در ماه محرم ، نزديك شش ماه باقى است . منابع روائى اهل سنت ، شمارى از اقدامات امام ( ع ) را در اين برهه بيان مىكند كه مىتوان آن را در پيوستن آن حضرت به ياران خود در مدينهء منورّه و سپس در مكه مكرّمه و ديدار وى با كسانى كه از اطراف جهان با شوق و اضطراب جهت بيعت با او ، در پى آن حضرت مىباشند ، خلاصه نمود كه از آن جمله هفت تن از دانشمندان اسلامى كشورهاى مختلف هستند كه بدون قرار قبلى ، امام را در مكّه ملاقات مىكنند و هريك در شهر خود از سيصد و سيزده نفر از افراد متدين
عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) ( 1382 ش ) — صفحة 282
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص٢٨٢