كه بين امتياز گرفتن از دشمن نسبت به خواستههايشان بعد از پيروزى و بين قيام بزرگ آنان فاصلهاى وجود دارد . . بلكه گاهى دال بر اين است كه مرحلهاى از شك و ترديد در بين آنان بوجود مىآيد كه به جهت پيدايش خطّى فكرى در بين خودشان كه فقط با گرفتن امتياز موافق مىباشند . و يا اين ترديد به سبب شرائط خارجى كه بر آنان احاطه دارد بوجود مىآيد امّا جناح ديگر در اين برهه غلبه پيدا نموده و مجدّدا بپاخاسته و قيام مىنمايند كه اين نهضت مقدمهاى است براى ظهور حضرت مهدى ( ع ) .
« كشتههاى آنان شهيدند » اين گواهى بزرگى است از امام باقر ( ع ) براى كسانى كه در نهضت و قيام آنان كشته مىشوند خواه در زمان خروجشان و يا زمان درگيرى آنان با دشمن و يا آخرين قيام بزرگ آنان . . در اين گفتهء امام دليل بر وجود اينكه آنها پرچم و درفش حق را بدست داشته و رهبرى آنها مشروع و خط اسلامى و سياسى آنان كاملا سالم و غيرمخدوش است ، نيز وجود دارد ، زيرا كسانى كه تحت رهبرى غيرشرعى و زير پرچم گمراهان كشته شوند نمىتوان آنان را شهيد ناميد و شهيد را بدينجهت شهيد مىگويند كه او ، بر كسانى كه او را كشتهاند و بر مردم ، گواهى مىدهد چون او مردم را به اسلام دعوت مىكرد امّا آنان وى را به كفر و گمراهى فرامىخواندند .
اگر كسى بگويد كه آرى ، شهادت و گواهى امام باقر ( ع ) بر اينكه ( كشتههايشان شهيد هستند ) دلالت بر صحت عمل رزمندگان و پاكى نيّت آنان و يا بر مظلوميت غير نظاميانى كه از مردم كشته مىشوند ، دارد . امّا اين ، دليل بر صحت و پاكى نيّت رهبر و راهنماى آنان و خط فكرى آنان نمىشود . . فرضا اگر ما از روى جدل تسليم اين معنا هم بشويم و از قاعدهء عمومى صحّت عمل مسلمان و نيت او نيز خارج گرديم ، چنين تفسير و توجيهى در تغيير موضع و رفع تكليف انسان نقشى ندارد .
امّا جملهء « اگر آن زمان را درك مىكردم خودم را براى يارى صاحب آن أمر مهيا مىكردم » كه حضرت از خودشان خبر مىدهند كه اگر نهضت آنان را درك كند ، گرچه كشتههاى آنها بمنزلهء شهيد است ، براى درك ظهور حضرت مهدى ( ع ) خود را از خطرات حفظ كند . . اين عبارت بر مقام باعظمت حضرت مهدى ( ع ) و ياران وى دلالت دارد ، بگونهاى كه امام باقر ( ع ) غبطه مىخورند كه با آن بزرگوار باشند و از طرفى چنين عبارتهايى از حضرت باقر ( ع ) كمال تواضع و فروتنى نسبت به فرزندش حضرت مهدى ( ع ) مىباشد .
عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) ( 1382 ش ) — صفحة 253
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص٢٥٣