نشده است چون زمانيكه پيامبر ( ص ) در بين مردم مبعوث گرديد ، آنان سنگ و چوب تراشيده ( بت ) را مىپرستيدند امّا در زمان حضرت قائم ، مردم بر او مىشورند و كتاب خدا را براى آن حضرت تأويل و تفسير مىكنند و به همين جهت با او مىجنگند » « 1 »
و ديديم كه چگونه فرمانروايان و علماء و دانشمندان سوء و دربارى آنان ، آيات خدا را در رابطه با دشمنى با حكومت زمينهسازان ظهور حضرت مهدى ( ع ) تأويل و تفسير نمودند و به مبارزهء با آن برخاستند .
به گفتهء برخى روايات ، حملهء شديد حضرت مهدى ( ع ) شامل منافقين ، كسانى كه در پوشش اسلام خود را مخفى نگه مىدارند و چهبسا بعضى از آنان خود را در بين اطرافيان آن حضرت جازده باشند نيز ، مىشود ، زيرا آن بزرگوار با نور و حكمتى كه خداى سبحان در قلب او جايگزين كرده است آنان را شناسائى مىكند . از امام صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود :
« زمانيكه آن مرد بالاى سر قائم مىايستد و او را امر و نهى مىكند ، حضرت مىگويد او را برگردانيد پس او را برمىگردانند ، آنگاه حضرت امر به زدن گردن او مىنمايد و در شرق و غرب جهان چيزى باقى نمىماند مگر اينكه از آن بزرگوار ترس و وحشت بدل دارد » « 2 »
برخى از روايات چنين دلالت دارد كه گاهى كار نابودى دشمنان به جائى مىرسد كه گروه مخالف را ، بطور كامل نابود مىكند . از امام باقر ( ع ) نقل شده كه فرمود :
« زمانيكه قائم قيام مىكند ، به طرف كوفه حركت مىكند ، جمعيتى حدود دوازده هزار نفر كه بتريّه ناميده مىشوند از شهر خارج شده و سر راه را بر آن حضرت مىگيرند و به دو مىگويند از همان راه كه آمدهاى برگرد ، ما را نيازى به اولاد فاطمه نيست ، سپس حضرت شمشير در بين آنان گذاشته و يك نفر از آنان را زنده نمىگذارد ، آنگاه وارد كوفه مىشود و همهء منافقين شكّاك و جنگجويان آنجا را از دم تيغ مىگذراند تا موجبات رضايت حضرت حق را فراهم نمايد » « 3 »
هامش
( 1 ) - بحار ج 52 ص 363 .
( 2 ) - بحار ج 52 ص 355 .
( 3 ) - بحار ج 52 ص 338 .