معناى يك نوع تبعيد يا اقامت اجبارى و مراقبت دقيق از امام رضا عليه السّلام بود كه مأموران او حتّى تعداد نفسهاى آن حضرت را شماره كنند و بتوانند بدين وسيله دوستان و نزديكان آن حضرت را شناسايى كرده و بعدا آنان را مورد پيگرد قرار داده و بر آنان سخت بگيرند .
محمّد بن علىّ هاشمى كه خود از عبّاسيان است گويد : صبح روزى كه حضرت امام جواد عليه السّلام با دختر مأمون امّ الفضل ازدواج كرد بر آن حضرت داخل شدم . من از شب قبل دارويى مصرف كرده بودم و اوّل صبح نيز اوّلين كسى بودم كه به خدمت آن حضرت رسيدم . و به جهت دوايى كه در شب خورده بودم بسيار تشنه بودم . امّا نمىخواستم آنجا آب طلب كنم . امام جواد عليه السّلام نگاهى به صورت من انداخته و فرمودند : تو را تشنه مىبينم . عرض كردم : آرى تشنهام . آن حضرت فرمودند : اى غلام ، براى ما كمى آب بياور . من در دل گفتم : الآن است كه براى او آبى سمّى بياورند و از اينكه مبادا آن آب را به من تعارف كند و من از آن آب سمّى بخورم غمگين و ناراحت شدم ، غلام پيش آمد و با خود آب آورد . حضرت امام جواد عليه السّلام در صورت من تبسّمى كرده و سپس فرمودند : اى غلام . آب را به من بده . آن حضرت آب را از غلام گفته و مقدارى از آن را نوشيدند و سپس آب را به من دادند و سپس من هم از آن نوشيدم « 1 » .
محمّد بن على هاشمى بعدا براى محمّد بن حمزه نقل كرد كه به خدا سوگند من گمان مىكنم همچنانكه رافضيان مىگويند ابو جعفر از درون جان افراد آگاهى دارد « 2 » .
البتّه اين محمّد بن على هاشمى از شيعيان امام جواد عليه السّلام نبود . امّا بهخوبى
هامش
( 1 ) . كافى 1 / 495 و 496 .
( 2 ) . اصول كافى 1 / 495 ح 6 ب 132 و به نقل از آن در ارشاد / 2 / 291 .