كرده است كه پس از وى نهتنها در امور مربوط به خود ، مختار و آزاد باشد ، بلكه اختيار امر تربيت و ساير امور برادرانش نيز به عهدهء او باشد . بهجز برادرش موسى كه هرگاه به سنّ بلوغ رسيد اختيارش با خود اوست . و همچنين عبد اللّه بن مساور را مأمور قيام بر امور ارث و ميراث خود نموده است تا اينكه فرزندش على به سنّ بلوغ برسد . پس هرگاه فرزندش على به سنّ بلوغ رسيد ابن مساور مسئوليت امور ماترك را به او بسپارد و او به امور مربوط به ماترك ، همچنين امور مربوط به خود و امور مربوط به برادران قيام نمايد مگر در رابطه با برادرش موسى كه او پس از على و ابن مساور با رعايت آنچه را كه خود ابو جعفر عليه السّلام دربارهء صدقات و موقوفات خود شرط كرده است به اين امر قيام نمايد . اين وصيّتنامه در روز يكشنبه سوّم ذى الحجّهء سال 220 ه . ق تنظيم شده و احمد بن ابى خالد شهادت خود را با خطّ خود در بالاى آن نوشته است . همچنين حسن بن محمّد بن عبد اللّه بن حسن بن على بن ابى طالب نيز بر اين وصيّت شهادت داده و مانند شهادت احمد بن خالد - در بالاى نامه - را در زير نامه امضا كرده است . همچنين نصر خادم نيز بر اين وصيّتنامه شهادت داده و شهادت خود را با دست خود نوشته است « 1 » .
د - روايت چهارم : محمّد بن على ، از عبد الواحد بن محمّد بن عبدوس عطّار ، از على بن محمّد قتيبهء نيشابورى از حمدان بن سليمان ، از صقر بن ابى دلف روايت نموده كه گفته است : از ابا جعفر محمّد بن علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : امام پس از من پسرم على است . دستور او دستور من ، كلام او كلام من ، و اطاعت كردن از او اطاعت كردن از من است « 2 » و امام بعد از او فرزندش حسن
هامش
( 1 ) . كافى 1 / 383 .
( 2 ) . در يكى از چاپهاى كتاب آمده است كه حضرت پس از اين كلام سكوت فرمودند . به آن حضرت عرض كردم / اى فرزند رسول خدا پس از على چهكسى امام خواهد بود ؟ آن حضرت فرمودند / -