نداشت . به همين دليل بود كه محمّد بن علىّ بن عيسى - يكى از اصحاب امام هادى عليه السّلام - به آن حضرت نامهاى نوشت و از آن حضرت در رابطه با كار كردن در دستگاه بنى عبّاس و گرفتن حقوق از آنان و جواز اين كار سؤال كرد . آن حضرت در پاسخ او نوشتند : كارهايى كه داخل شدن در آن اجبارى بوده و به اختيار نباشد خداوند عذر بندگان را در آن كارها خواهد پذيرفت و كارهايى كه بدينگونه نباشد مكروه است ، و در هرصورت هرچه از اين كارها كمتر باشد بهتر است و هنگامى اين عمل به كفر آن شخص منجر مىشود كه روزىدهندهاش او را به كارهايى مجبور نمايد كه به دست او اعمالى دربارهء ما و دوستان ما صورت پذيرد كه به شركش منجر شود .
هنگامى كه نامهء حضرت امام هادى عليه السّلام به محمّد بن على بن عيسى رسيد ، وى فورا براى آن حضرت نامهء ديگرى ارسال كرده ، در آن نوشت :
عقيدهء من در رابطه با داخل شدن در دولت بنى عبّاس اين بوده است تا راهى براى ضربه زدن به دشمنان پيدا كرده ، با نزديك كردن خودم به ايشان دستم در انتقامگيرى از آنان باز باشد . امام عليه السّلام در پاسخ او فرمودند :
هركس با چنين هدفى اين كار را انجام بدهد داخل شدن او در كار بنى عبّاس نهتنها حرام نيست ، بلكه براى او داراى اجر و پاداش است « 1 » .
امام هادى عليه السّلام در دو عبارت فوق ضوابط همكارى كردن با حاكم جائر و ستمگر را بيان فرمودهاند . اين ضوابط در به دست آوردن وسيلهاى براى تضعيف ستمگران يا خدمت رساندن به شيعيان مظلوم خلاصه مىشود .
هامش
( 1 ) . مستطرفات السّرائر / 68 ح 14 ، به نقل از آن وسائل الشيعة 17 / 19 ح 9 ب 45 ، وسائل الشيعة 12 / 137 .