بخش سوم امام جواد عليه السّلام در كنار پدر
حكومت بنى عباس در آغاز كار خود ، ابتدا تنها به نام و براى علويان تبليغ مىكرد ، سپس به سوى اهل بيت عليهم السّلام فراخواند و پس از آن به « الرضا من ال محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلم ؛ فرد مورد رضايت از خاندان محمد » دعوت كرد و به همين جهت و به جهت اينكه عباسيان با خاندان رسالت پيوند خويشاوندى دارند ، حكومت آنان پاگرفت . در واقع بنى عباس با ابراز خويشاوندى با پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلم به حكومت رسيده ، بر امت سلامى چيره و حاكم شدند .
طبيعى است كه خطر بزرگ و اصلى كه عباسيان و خلافت آنان را تهديد مىكرد وجود عموزادگان علوى آنان بود ، زيرا حجت و برهانى قويتر داشتند و از نظر خويشاوندى و پيوند ، به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم نزديكتر بودند . در ميان علويان ، كسانى بودند كه شايستگى حكومت را داشتند و از ملاكهاى لازم براى خلافت ، مانند : دانش ، خرد ، حكمت و دورانديشى و آيندهنگرى در عرصهء دين و سياست برخوردار بودند . افزون بر آنچه برشمرده شد ، احترام و تكريمى بود كه مردم نه به دليل ترس و مصلحتانديشى كه با جان و دل و از سر محبت نثار علويان مىكردند .
از ديگر سو بزرگان و قهرمانان اسلام از خاندان ابو طالب بودند و ابو طالب مربى و سرپرست پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم و فرزندش على عليه السّلام وصى و حامى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم بود و