اين نامه لطيف و پر از احساس امام جواد عليه السّلام اوج همدردى او را با مردم مصيبتزده و گرفتار به نمايش مىگذارد .
نيز دربارهء همدردى امام جواد عليه السّلام آمده است : « يكى از شيعيان آن حضرت طى نامهاى ، از اندوه و مصيبتى كه در فقدان فرزندانش او را دربر گرفته ، بر دل او سنگينى مىكرد ، به امام عليه السّلام شكايت برد . امام عليه السّلام در پاسخ ، نامهء تسليتى براى او فرستاد كه در آن آمده بود : آيا نمىدانى خداى - عز و جل - بهترين اموال و بهترين فرزندان مؤمن را [ از او ] مىستاند تا او را پاداش دهد ؟ « 1 »
آن حضرت در گرفتارىها و تنگناهاى مردم شريك مىشد ، غم و اندوه آنان را غم و اندوه خود مىدانست و در آنها با آنان همدردى مىكرد و دستان بخشنده و كريم او ياريگر بينوايان و ناتوانان بود و از همين راه توانست دلها را تسخير كرده و مردم با تمام وجود و بىهيچ شائبهاى همهء محبت ، اخلاص ، ارادت و عواطف و احساسات خود را نثار وجود مبارك امام جواد عليه السّلام مىكردند .
آن حضرت شگفتترين و زيباترين نمونههاى فضيلت و كمال را به ظهور رساند . در روزگار او كسى يافت نمىشد كه بتواند در دانش ، تقوا ، خويشتندارى و سختكوشى و سختگيرى در راه دين با او رقابت كند . به يك سخن در فضايل و افتخارات كه اساس و گوهر امامت آن حضرت بود ، همتايى نداشت .
مجامع اسلامى به دليل شناخت مواهب و ملكات بىشمار علمى آن حضرت شيفتهء وجودش شده بودند و از همينرو ايمان و پاىبندى شيعيان به اينكه امام معصوم بايد دانشمندترين ، برترين و باتقواترين مردم روزگار باشد و آن را عقيدهاى درست بدانند ، فزونى گرفت . « 2 »
هامش
( 1 ) . همان / 893 .
( 2 ) . ر . ك : حياة الإمام الجواد عليه السّلام / 70 - 75 .