ب ) توحيد
از ابو داوود بن قاسم جعفرى روايت شده است : « به ابو جعفر ثانى عليه السّلام گفتم : معناى « احد » [ در آيهء ] قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ چيست ؟ فرمود : [ احمد همانى است ] كه بر يگانگىاش اتفاقنظر وجود دارد و خداى - عز و جل - در اينباره مىفرمايد : « وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ « 2 » ثم يقولون بعد ذلك : له شريك و صاحبة » ؛ و اگر از آنان بپرسى : چهكسى آسمانها و زمين را آفريده و خورشيد و ماه را [ چنين ] رام كرده است ؟ حتما خواهند گفت : الله . همينها پس از چنين اقرارى ، براى خدا شريك و همسر قائل مىشوند . گفتم : معناى آيه لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ . . . « 3 » چشمها او را درنمىيابند چيست ؟ فرمود : اى ابو هاشم ، تصور دلها از [ قدرت ] ديدگان برتر است ، زيرا مىتوانى [ سرزمين ] هند و سند و ديگر سرزمينهايى كه نديده و وارد آن نشدهاى تصور كنى ، اما با نگاه نمىتوانى آن را ببينى . [ در مورد خداى - عز و جل - اينگونه نيست ، زيرا حتى ] تصور قلبى نمىتوانند او را درك كند ، چه رسد به اينكه ديدگان او را ببينند ! « 4 »