سرپرستى مزرعهها ، دارايىها ، هزينهها ، غلامان و كنيزان و . . . را به « عبد الله بن مساور » سپرد ، تا آن هنگام كه على بالغ شود ، عبد الله تمام آنچه را به دو سپرده شده بود به على واگذارد و او خود به كار خود و خواهران خويش بپردازد .
چون موسى به بلوغ رسيد ، على ، كار موسى را به خودش واگذارد تا خود به كارهاى خويش بپردازد و پس از آن دو ( پدرش امام جواد عليه السّلام و برادرش امام هادى ) عليه السّلام بنا به شرطى كه پدرشان براى صدقاتى كه مقرر داشته است ، عمل كند . آن [ شهادت و وصيت ] در روز يكشنبه سه روز گذشته از ماه ذى حجهء سال 220 بوده ( نوشته شده ) است . احمد بن خالد گواهى خود را با خط خويش نوشت و حسن بن محمد بن عبد الله بن الحسن بن على بن الحسين بن ابى طالب ( معروف به جوّانى ) با خط خود همانند شهادت احمد بن ابى خالد بر بالاى [ وصيت ] نامه نوشت و نصر خادم نيز شهادت خود را با خط خود نگاشت » . « 1 »
مرحوم طبرى پس از نقل سه نص پيش گفته شده ، مىگويد : « اخبار ، در اين باب بسيار است و اجماع شيعه بر امامت آن حضرت و نيز عدم وجود كسانى كه امامت را از آن غير او بخوانند ، ما را از بيان ديگر نصوص در مورد امامت او بىنياز مىكند . وانگهى به دليل بيم امامان از دشمنانشان در آن روزگار و نيز تقيه و به منظور دور ماندن از گزند آنان ، شيعيانشان را در شناخت امام جانشين ، به داشتن دستنوشته و نصى برجاى مانده از امام پيشين نيازمند مىكند . همانطور كه بيان كرديم ، محكمترين وجه لزوم وجود امام ، دلايلى عقلى است كه وجود امام را لازم مىداند و نيز وجود رواياتى است كه امامان را
هامش
( 1 ) . همان / 261 .