امام عليه السّلام با خط خود نوشت : خدايت مشمول رحمت خويش نمايد ، فجر ، هنگام برآمدن رشتهء سپيد است ، اما نه آن مقدار كه در بالا قرار گيرد و در سفر و حضر زمانى نماز بخوان كه طلوع فجر را قطعى بدانى [ و بدان ] خدايت رحمت كند ، خدا خلق خود را در اين مسأله با شبهه و ترديد به حال خود وانگذارده ، مىفرمايد :
. . . كُلُوا وَ اشْرَبُوا حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْأَسْوَدِ . . . ؛
« 1 » و بخوريد و بياشاميد تا رشتهء سپيد بامداد از رشتهء سياه [ شب ] بر شما نمودار شود .
بنابراين ، رشتهء سپيد همان فجر است كه در آن هنگام خوردن و آشاميدن در روزه حرام است و همينطور برآمدن آن موجب نماز است » . « 2 »
بسمله نماز
از « يحيى بن ابى عمران همدانى » نقل شده است كه گفت : « در نامهاى به ابو جعفر عليه السّلام نوشتم : فدايت گردم ، فردى در نماز تنها براى فاتحة الكتاب ( حمد ) بسم الله گفته ، براى سوره آن را نمىخواند . عباسى « 3 » گفته است :
ايرادى ندارد . شما در اينباره چه مىفرمايى ؟ ابو جعفر عليه السّلام به خط خود نوشت :
عليرغم عباسى دو بار آن ( بسم الله ) را بخواند » . « 4 »
ازدواج اجبارى
« على بن مهزيار » از « محمد بن حسن اشعرى » نقل كرده است كه گفت :
هامش
( 1 ) . بقره / 187 .
( 2 ) . مستدرك عوالم العلوم 23 / 382 - 383 .
( 3 ) . وى هشام بن ابراهيم عباسى بود و با امام رضا عليه السّلام و امام جواد عليه السّلام معارضه مىكرد .
( 4 ) . همان / 163 - 162 .