حقيقتى به عنوان نياز واقعى امت اسلامى كه يكى از مأموريتهاى امامان اهل بيت عليهم السّلام به شمار مىرفت ، مىبايست از سوى آن بزرگان نيرومندتر مىشد ؛ همان امامانى كه نتوانستند آنچه را كه بايد امام مهدى ( عجل اللّه تعالى فرجه ) به اجرا گذارد ، عملى كنند .
آنچه آنان مىتوانستند انجام دهند اين بود كه افكار عمومى امت را براى پذيرش ولادت امام زمان ( عجل اللّه تعالى فرجه ) آماده كرده ، اين حقيقت را براى آنان روشن كنند كه او زنده خواهد ماند و از پس پردهء غيبت ، به امور مسلمانان خواهد پرداخت تا اينكه زمينهء قيام و انقلاب مبارك و شكوهمند او كه قرآن بشارت آن را داده و روايات رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله آن را تأييد كردهاند ، فراهم شود .
در برابر اين نياز همگانى ، عباسيان بر تلاش خود براى جلوگيرى از ولادت او افزوده و شتاب بيشترى به آن مىدادند . در چنين شرايطى ، امام جواد عليه السّلام و امامان پس از او دو وظيفه داشتند ، يكى حفظ روح اميد بزرگ و روشن نگاه داشتن شعلهء آن بود و ديگرى پنهان داشتن مسأله ولادت امام منتظر ( عجل اللّه تعالى فرجه ) و زمان آن از ديدگان كاوندهء حاكميت . آن بزرگواران با اين شيوه مىخواستند رهبر الهى و امام موعود ( عجل اللّه تعالى فرجه ) را - كه خود را وقف خدا مىكرد و مىبايست پرچم اسلام محمدى را بر دوش كشيده و تمام آرزوهاى پيامبران را تحقق بخشد - از گزند حاكمان عباسى دور نگاه دارند .
امامان اهل بيت عليهم السّلام توانستند با منش و رفتار خود - كه چالش عملى ، علمى و اخلاقى آشكارى به شمار مىرفت - حاكمان منحرف را رسوا كنند و بدين ترتيب فاصلهء بزرگى كه ميان حاكميت و خطى كه شايستگى رهبرى امت و به
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 199
مساهمون: منذر حكيم
ص١٩٩