به خود ، صفوف به هم فشردهء جماعت صالحان را در هم شكسته ، در ميان آنان نفوذ كند ؛ همانهايى كه حريصانه بر حفظ تراث اهل بيت عليهم السّلام ، علوم ربانى آنان و اسرارى كه به آنان سپرده شده بود پاىورزى مىكردند و امانتهايى در اختيار داشتند كه تنها مؤمنان از آزمون برآمده شايستگى حفاظت از آنها را داشتند .
بنى عباس كه سلطه يافتن بر جماعت صالحان را ناممكن مىديدند ، بر آن شدند تا با نفوذ در ميان آنان ، اطلاعاتى كسب كنند تا آنان را در شناسايى خط مخالف حكومت ، يارى كند .
اين حاكمان مىدانستند كه ولادت منجى موعود امام مهدى ( عج ) نزديك است ، اما زمان ولادت و ظهورش بر آنان پوشيده بود . از همينرو شيوهء فرعون را در پيش گرفتند كه مىكوشيد تا از ولادت حضرت موسى عليه السّلام جلوگيرى كند .
آنان به پندار باطل خود مىخواستند از ولادت امام مهدى ( عج ) ممانعت كنند .
اين بود كه امامان اهل بيت عليهم السّلام را به دقت زير نظر مىگرفتند تا مانع به دنيا آمدن كسى شوند كه نامش آنان را هراسان و نگران مىكرد . لذا حتى در زندگى فردى و خصوصى آنان نفوذ كرده ، مىكوشيدند تا كوچكترين مسائل زندگى آنان را با گماشتن مأمور خاصى زير نظر گيرند و اصرار مأمون بر دادن ام الفضل به امام جواد بهترين گواه بر اين مطلب است .
حاكمان عباسى بدين اندازه بسنده نكرده بلكه ، اهل بيت عليهم السّلام را در انتخاب همسر و ازدواج و نيز داشتن فرزندان محدود مىكردند . مىبينيم كه امام رضا عليه السّلام و امامان پس از او در مقايسه با امامان پيش از آن حضرت به طور چشمگيرى فرزندان و همسران كمترى داشتند .
خلفاى عباسى در اين راستا تلاش فراوانى به كار بستند تا با انتخاب
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 197
مساهمون: منذر حكيم
ص١٩٧