تقوا ، اخلاص و سيره و منش نيكو سيراب شده بودند . حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام فرزندش على عليه السّلام را مورد عنايت خاص و توجه سرشار خود قرار داده بود . از « مفضل بن عمر » نقل شده است كه گفت : « بر ابو الحسن ، موسى بن جعفر عليه السّلام وارد شدم . او على را در دامان گرفته بود و او را مىبوسيد و زبان و لبانش را مىمكيد و زمانى او را در آغوش مىگرفت و بر دوش خود مىنشاند و مىفرمود : پدر و مادرم فدايت باد ، چهقدر خوشبويى ، وجودت چه پاكيزه و فضل و برترىات چه آشكار است !
به امام كاظم عليه السّلام گفتم : فدايت گردم ، محبتى از اين كودك در دل من افتاده كه همانند آن را از هيچكس جز تو نداشتهام .
امام عليه السّلام فرمود : « يا مفضل ، هو مني بمنزلتي من أبي عليه السّلام
ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ »
« 1 » جايگاه او نسبت به من همانند جايگاه من نسبت به پدرم است [ سپس تلاوت فرمود : ] « فرزندانى كه بعضى از آنان از [ نسل ] بعضى ديگرند ، و خداوند شنواى داناست .
گفتم : پس از تو او صاحب اين امر ( امامت ) است ؟
فرمود : آرى » . « 2 »
امام موسى بن جعفر عليه السّلام پيوسته فرزندش رضا عليه السّلام را مورد محبت خود قرار داده ، بزرگ و گرامى مىشمرد و او را به لقب و كنيه مىخواند . « سليمان بن حفص مروزى » مىگويد : « موسى بن جعفر بن محمد عليهم السّلام . . . ، فرزندش على عليه السّلام را [ با لقب ] « رضا » مىخواند و مىفرمود : فرزندم رضا را نزدم فراخوانيد ، به فرزندم رضا گفتم و فرزندم رضا به من گفت .
هامش
( 1 ) . آل عمران / 34 .
( 2 ) . همان / 32 .