37 . اى هشام ، خداى رحمت كند آن كس را كه بهطور شايستهاى از خداوند شرم كند و سر و آنچه در آن است ( چشم و گوش و دهان و انديشه از گفتار و ديدن و انديشهء ناروا ) حفظ كند و شكم و آنچه در آن قرار مىگيرد ( خوردنىها و آشاميدنىها ) [ از حرام ] بازدارد و به ياد مرگ و پوسيدگى تنها باشد و بداند كه بهشت در دل سختىها « 1 » و دوزخ در ميان شهوات نفسانى قرار گرفته است .
38 . اى هشام ، هركس از آبروى مردم درگذرد [ و آن را محترم شمارد ] ، خداوند در روز قيامت از لغزشهاى او مىگذرد و هركس خشم خود را از مردم بازگيرد ، خداوند در روز قيامت خشم خود را از او باز گيرد .
39 . اى هشام ، خردمند دروغ نمىگويد هرچند ميل و خواستهاش در آن باشد .
40 . اى هشام ، روى بند شمشير رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نوشته شده بود : سركشترين مردم بر خداوند كسى است كه بيگناهى را به جاى ضارب خود بزند و غير قاتل خود را ( آن كس كه در صدد كشتن او برنيامده ) بكشد . هركس دوستى غير اولياى خود گزيند ، به آنچه كه خداوند بر پيامبرش نازل فرموده ، كفر ورزيده است و هركس بدعتى ( كه در عرف و سنت نبوده ) پديد آورد يا بدعتگرى را پناه دهد ، خداوند در قيامت از او بدل و جايگزينى نخواهد پذيرفت [ و او نتواند عذاب خدا را از خود دور سازد ] .
41 . اى هشام ، پس از شناخت خداوند ، برترين چيزى كه انسان را به خداوند نزديك مىكند نماز ، نيكى به پدر و مادر و ترك حسد ، خودپسندى و فخرفروشى است .
هامش
( 1 ) . اين بيان ميان فريقين مشهور است به تواتر از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و اهل بيت آن حضرت روايت شده است .