شناخته شده ) ، پاكيزه و سرور ملقب بود و به دليل عبادت و شبزندهدارىاش ، بندهء صالح خدا خوانده مىشد » . « 1 »
10 . « كمال الدين ، محمد بن طلحهء شافعى » دربارهء امام كاظم عليه السّلام مىگويد :
او امام گرانقدر ، عظيم الشأن ، بزرگ و كوشا در اجتهاد ، به عبادت و بندگى خداوند بلند آوازه ، بر امر بندگى مواظب و در كرامتها مشهور است . شب را به نماز و عبادت و سجده به درگاه خدا سپرى مىكرد و روز را به صدقه دادن و روزهدارى به شام مىرساند . به سبب بردبارى فوق العاده و چشمپوشى از آنان كه در حق وى ستم روا داشته و دست تطاول به سوى او دراز مىكردند « كاظم » خوانده شده است . او بدكردارى نسبت به خود را با نيكى به بدكردار و ظلم ظالم در حق خود را باگذشت از او جبران مىكرد . « عبد صالح » خوانده مىشد ، زيرا بسيار عبادت مىكرد . مردم عراق او را « باب الحوائج الى الله » ( دروازهء برآمدن حاجات در درگاه الهى ) مىخوانند ، چراكه نيازهاى خود را با وسيله قرار دادن او به درگاه الهى برآورده مىديدند . كرامتهاى او حيرتانگيز است و گوياى اين است كه او نزد خداوند از جايگاهى راستين و فناناپذير برخوردار است » . « 2 »
11 . « احمد بن يوسف دمشقى قرمانى » امام را چنين تعريف كرده است : او امام گرانقدر ، يگانهء عصر و حجت [ بر مردم ] است . شب را به نماز و بندگى صبح نموده و روز را به روزه شام مىكرد . از آنرو « كاظم » خوانده مىشود كه بىحد و حساب بردبار بوده و با كسى كه به حضرتش بدى مىكرد ، راه گذشت در پيش مىگرفت . نزد مردم عراق به « باب الحوائج » معروف است ، زيرا هر
هامش
( 1 ) . تذكرة الخواص / 312 .
( 2 ) . مطالب السؤول / 83 .